Μουρλόπαιδο

I CAN DO IT.

2012-01-12T18:49:00.001+02:00

Κωμωδία και Political correctness

2012-01-04T23:18:00.000+02:00

2012-01-04T11:32:00.001+02:00

Ob-La-Di, Ob-La-Da - The Beatles

2011-12-31T21:41:00.002+02:00

Καλή χρονιά σε όλα τα καρντάσια, στους χαμουτζίδες, στους Πατρινούς, στους Κρητικούς και όλους εσάς που φύγατε στα ξένα για καλύτερη τύχη!

Φιλιά στους φίλους, στις τωρινές και παλιές αγάπες ,στα κατοικίδια μας και συγνώμη έχω μια δουλειά να πάω να φάω ένα προφιτερόλ.

Λεφτά

2011-12-31T21:38:00.001+02:00

-Δε μου λες ρε αδερφέ, δηλαδή αυτό το κινητό που κουβαλάς είναι από αυτά τα καινούργια που μπαίνουν και στο ίντερνετ;

-Ναι από αυτά είναι. smartphone της apple. Λέγεται iPhone.

-Πω πω, μεγάλε αυτά είναι πολύ ακριβά, θα πρέπει να είσαι λεφτάς ε;

-Ε όχι και πάρα πολύ, απλώς, ποτέ δεν αισθάνθηκα την έλλειψη των χρημάτων.

Η επόμενη εικόνα που θυμάμαι είναι μια μουριά ανάποδα, στο Κολονάκι, όπου έτυχε να περνάω στις 3 το πρωί ενός σαββατόβραδου στα μέσα του Αυγούστου.

Ο περίεργος φιλικός τύπος που με είχε ρωτήσει, μου είχε αφαιρέσει οτιδήποτε αξίας έφερα πάνω μου. Δεν φορούσα ούτε τα πανάκριβο λινό παντελόνι που με έκανε δώρο η μάνα μου πέρσι , αλλά ούτε είχα και το παχύσαρκο πορτοφόλι με τα 1200 ευρώ και τις 6 πιστωτικές κάρτες (όλες με όριο πάνω από 15 χιλιάδες ευρώ).

Το πρόβλημα ήταν ότι ο κλέφτης ,όχι μόνο μου πήρε όλα τα ρούχα, αλλά μου αφαίρεσε και το κάλβιν κλάιν σώβρακο και ήμουν εντελώς γυμνός στο πάτωμα.Οριζοντιωμένος.

Όταν όμως αισθάνθηκα τον κώλο μου να πονάει, συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο είχα πέσει θύμα ληστείας , αλλά ο κλέφτης με γάμησε κιόλας. Και όχι μόνο μια φορά, αλλά 4 ή 5 γιατί από τον πόνο δεν μπορούσα ούτε καν να πατήσω στα πόδια μου.

Ευτυχώς το σπίτι μου στο Κολονάκι δεν απείχε πολλά τετράγωνα από τη μουριά που με γάμησε ο κλέφτης και σιγά-σιγά παραπατώντας και πότε-πότε κρυβόμουν πίσω από σκουπιδοτενεκέδες ή πιλοτές για να μη με δει κάνας άνθρωπος και καλέσει την αστυνομία και άντε να εξηγήσεις μετά ότι όχι μόνο σε κλέψανε αλλά σε γαμήσανε κιόλας. Συνήθως τις γυναίκες βιάζουν και όχι τους κακομούτσουνους χοντρομπαλάδες με Κάλβιν Κλάιν σώβρακα ,και πανάκριβα iPhone που μιλάνε και δέχονται οδηγίες.

Όταν έφτασα σπίτι, το αγόρι μου, ο Δημήτρης, κοιμόταν γιατί δούλευε υπερωρίες στο γυμναστήριο και δεν θέλησα να τον ξυπνήσω και να τον ανησυχήσω. Έκανα γρήγορα ένα μπάνιο, έπλυνα τον κώλο μου που πονούσε ακόμα και πλάγιασα δίπλα του δίνοντας του ένα φιλί στο μάγουλο. Χαμογέλασε, άλλαξε πλευρό και συνέχισε τον αθώο του ύπνο.

Το πρωί της Κυριακής ξύπνησα κατά τις 12, έκανα έναν καπουτσίνο στην πανάκριβη καφετέρια που είχα αγοράσει σε ένα από τα ταξίδια αναψυχής στην μαγευτική και ξελογιάστρα πολιτεία της Νέας Υόρκης. Εντάξει, μη φανταστείτε και τρελά λεφτά, απλώς όταν την είδα σε ένα μαγαζί στο Μανχάταν, τρελάθηκα αμέσως και δεν υπολόγισα τα 5500 δολάρια που κόστιζε. Ο Δημήτρης μου είπε (τον είχα πάρει μαζί μου): ρε συ Ντίνο, πάλι μαλακίες αγοράζεις; Σε έχουν κάνει καραγκιόζάκο τα πολλά λεφτά. Στραβομουτσούνιασα. Το πρόσεξε, χαμογέλασε και μου έσκασε ένα ρομαντικό φιλί μες τη μέση του κόσμου, που άμα το έκανε στην Πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, θα με τραβούσαν ακόμα στις φυλακές των Διαβατών για έγκλημα πρώτου βαθμού.

Με τον καιρό, ο πόνος πέρασε. Δεν είπα βέβαια ποτέ τίποτα στο Δημήτρη, αλλά μέχρι να βγει ένα σίγουρο αποτέλεσμα για τον αν μου μετέδωσε το AIDS ο ληστής, δεν τον άφηνα ποτέ στο σεξ χωρίς να του φορέσω προφυλακτικό. Υποψιάστηκε ότι ξενοπηδιόμουν, αλλά ως καλή ψυχή που ήταν, ποτέ δεν μου είπε τίποτα κι εγώ δεν ήθελα να του πω την αλήθεια γιατί από την ευαισθησία του θα τον έπιαναν τα κλάματα. Μπορεί να έχει ύψος 1,97 , μπράτσα και 100 κιλά αλλά δεν του φαίνεται πόσο ψυχούλα είναι.

Δύσκολες εποχές. Πλέον αν και δεν έχω ανάγκη από χρήματα για να συντηρήσω το lifestyle μου, έχω αλλάξει συνήθειες.

Αγόρασα αντί για iPhone ένα φτηνό Samsung Galaxy II (πολύ μούφα). Πλέον αγοράζω πανταλόνια 'made in Greece' και σώβρακα Μινέρβα. Αν δεν με ξέρεις, θα πεις: "Αυτός δεν πρέπει να παίρνει μισθό πάνω από 2500 χιλιάρικα το μήνα"

Όταν γυρνάω από διασκεδάσεις νωρίς το πρωί, ανα δέκα λεπτά μαζέυω χλέπες στο στόμα μου και φτύνω στο πεζοδρόμιο με τον χαρακτηριστικό ήχο (χαααααααρ φτου!). Συχνά φυσάω τη μύτη μου , ανοίγω το χαρτομάντιλο - και καλά- για να τσεκάρω τα περιεχόμενα.

Δόξα τον πανάγαθο, δεν με έχουν ξανακλέψει και ξαναγαμήσει χωρίς την θέληση μου. Μια φορά όμως πέρασε από κοντά ένας "φίλος" από τον σύλλογο προστασίας νυχτερίδων και μόλις με είδε να φτύνω χλέπες στο πεζοδρόμιο τον έπιασαν τα γέλια και έκανε πως δεν με είδε ο ηλίθιος.

Ποιος να περίμενε ότι θα έρθει η εποχή, που ακόμα και για μας τους ελάχιστους που ανήκουμε στην ανώτερη κοινωνικό-οικονομική τάξη, να νιώσουμε τον φόβο της οικονομικής κρίσης. Ακόμα κι αν ,ουσιαστικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα μας είναι ποια τράπεζα της Ζυρίχης έχει το καλύτερο επιτόκιο.

Ακόμα μια στιγμή κύριε χρόνε.

2011-11-27T21:30:00.002+02:00

http://www.tf.auth.gr/teloglion/

DUDES

2011-11-25T17:42:00.001+02:00

2011-11-17T20:15:00.001+02:00

11-11-11

2011-11-10T20:18:00.001+02:00

Δουλεύω σε γραφείο. Κάθε μέρα 9-9 το βράδυ. Εκτός Σαββάτου. Οι υποχρεώσεις μου είναι πολύ γενικές. Δεν έχω κάποιες ιδιαίτερες γνώσεις. Τελείωσα το ΤΕΙ ζωικής παραγωγής. Ήταν η μόνη σχολή που είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό. Μισούσα τα πάντα εκτός από τις Αγελάδες. Αυτή η αναισθησία τους και τα περιοδικά μμμμμμ με έκαναν να τις αγαπήσω από την μικρή ηλικία των 4 χρονών όταν γνώρισα την Αγελάδα του Παππού μου. Δεν θυμάμαι πως την έλεγαν, αλλά έδειχνε τόσο αδιάφορη από την παρουσία μου και ό,τι συνέβαινε στον κόσμο της, που δεν μπορούσα να μην την αγαπήσω.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν βρήκα καμιά δουλειά σχετική με τις σπουδές μου αλλά δεν με πείραξε καθόλου. Ο μόνος λόγος που την τελείωσα ήταν οι αγελάδες, και έχοντας κάποιες βασικές γνώσεις κτηνιατρικής μπορούσα να περιποιούμαι πανεύκολα τις 4 αγελάδες που αγόρασα στην Γιαγιά μου με την συμφωνία να μου στέλνει φρέσκο γαλατάκι ,τυρί και γιαούρτια κάθε που θα ετοίμαζε για να τα πουλήσει στους κάτοικους του χωριού.

Τετάρτη στις 11/11/11 ζήτησα άδεια από τον Κυρ Σπύρο (65 ετών) κατά τις 6:30 γιατί ήθελα να πάω στο χωριό να κοιτάξω την 3η αγελάδα που αγόρασα (Την έβγαλα Κάθριν) μιας που ήταν στα κοντά να γεννήσει μοσχαράκι χαριτωμένο! Είχε κάτι ακεφιές εκείνη τη μέρα , κατηγορούσε την γκαντεμία της τύχης (11.11.11) και μου είπε:

"Μην τολμήσεις και φύγεις, θα σου γαμήσω την Παναγία κωλόπαιδο".

"Θα μου κλάσεις 2 μάνδρες αρχίδια γαμημένε σκατο-εκμεταλλευτή, του έριξα τον καφέ στη μούρη και έφυγα."

Μόλις έφτασα στο χωριό γεμάτος ενθουσιασμό έμαθα από την Γιαγιά μου ότι η Κάθριν μόλις είχε γεννήσει και έκανε ένα μικρούλι μικρούλι αγελαδάκι και πρόλαβε και του έβγαλε όνομα χωρίς να με ρωτήσει!

-"Ρε γιαγιά το όνομα 'Πάολο' που σου κατέβηκε στο κεφάλι;"
-"Δε ξέρω, παιδάκι μου ,ίσως από την τηλεόραση που βλέπω τα αιστηματικά σήριαλ"
-"ΧΑΧΑΧΑ"

Κατά τις 12:30 το βράδυ όλες οι αγελαδίτσες και ο Πάολο κοιμόταν ήδη του καλού καιρού και εγώ ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος παρόλο που με τέτοια κρίση που μας μαστίζει θα έπρεπε να φοβόμουν μήπως με διαολοστείλει την επόμενη ημέρα ο Κυρ Αφεντικούρας.

Είχα κρατήσει όμως μια πισινή. Τον Αύγουστο του '11 τον είχα πιάσει στο γραφείο να γαμάει αμέριμνος μια μικρούλα φοιτήτρια της σχολής καλών τεχνών που δεν είχε κλείσε καν τα 18!!!!.

Την επομένη δεν χρειάστηκε να πω τίποτα. Γύρισα στο γραφείο μου και η μόνη επίπτωση ήταν η ηλίθα μούρη του και η σκατόφατσα της 50-χρονης βλαμμένη γραμματέας του που και καλά έπαιζε πασιέντζα στα Γουίντουοζ.

Έφυγα κατά τις 5 εκείνη την ημέρα κλείνοντας μόλις 8 ώρες δουλειάς!!!

"Τα λέμε αύριο σκατο-καριόλη" είπα με ύφος CEO και πήγα με το Πάσο μου να πάρω το λεωφορείο για το σπίτι.

Στο ΣΚΑΙ είχε "Το ίδρυμα" και το είδα παρέα με Νάτσος και κοκα-κόλες. Κατά τις 9:45 έριξα και ένα χέσιμο.

LIFE magazine,1940

2011-11-10T20:10:00.004+02:00

Carl Edward Sagan (November 9, 1934 – December 20, 1996)

2011-11-09T18:57:00.003+02:00

Μία από τις πολλές ερωτικές μου περιπέτειες

2011-11-08T20:31:00.001+02:00

"Το παρακάτω κείμενο το αφιερώνω στον Νικηφόρο Σαλονοτραπεζαρία"

Τελευταία, μαζί με την όξυνση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, έκοψα τις πολλές επισκέψεις στα σινεμά και στα μπουρδέλα. Εκείνα που κάποτε μονοπωλούσαν τον ελεύθερο χρόνο μου: Πάμπολλες Αμερικάνικες ταινίες, πολλαπλά handjobs από την ειδική στο είδος Τραβεστί "Πάολα η ηδονικιά" ,μισάωρες πίπες από την γεμάτη με υπομονή Κάθριν της οδού Αίωλου στα Δικαστήρια, αναγκάστηκαν να πέσουν σαν χάρτινοι πύργοι στο βωμό του νέου οικονομικού τοπίου της Σαλονίκης.

Ο μισθός έπεσε σχεδόν στο μισό, μετά από αλλεπάλληλες μειώσεις εκ μέρους του κυρ-Νίκου του, αφεντικού στο παπουτσίδικο που δούλευα 7-8 ώρες κάθε ημέρα μαζί με τα Σάββατα.
Ήταν γεγονός πως έπρεπε να κατευθύνω αλλού της ηδονικές μου αναζητήσεις. Και τι πιο εύκολο να ικανοποιήσεις εν μέρει τα αισθητήρια της ηδονής από το φαγητό;

Μέρα πάρα μέρα σύχναζα στο σουβλατζίδικο "Τα βαρελάκια" της πλατείας Αριστοτέλους. Καθόμουν με τις ώρες και έτρωγα αργά τα σουβλάκια και έπινα τις κοκα-κόλες λάιτ παρακολουθώντας ανούσιους αγώνες ποδοσφαίρου και γελώντας με τα εμετικά ανέκδοτα του ιδιοκτήτη.

Το συγκεκριμένο σουβλατζίδικο, είχε μια παράξενη ιδιαιτερότητα. Πολλά τεκνά της ομάδας Ζ',της αστυνομικής διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, σύχναζαν εκεί και περνούσαν ατελείωτες ώρες τρώγοντας κρέας από κατσαρίδα και άλλες εκλεκτές λιχουδιές.

Πρέπει να ήταν Σάββατο βράδυ ή Παρασκευή. Δεν είμαι ,τελείως σίγουρος, όταν ένα πανύψηλο παλικάρι με φαρδιούς ώμους ,πανέμορφα χείλη και κώλο φινιστρίνι, πέρασε από το πλάι μου αφήνοντας ανέμελα μια γερή δόση κολόνιας "Μυρτώ". Τον κοίταξα επίμονα και μου χαμογέλασε αδιάφορα. Κατάλαβα αμέσως ότι του άρεσαν τα όμορφα αγοράκια. Βέβαια εγώ δεν είμαι και πολύ όμορφο αλλά έχω τους τρόπους μου στο φλερτ και γενικά κατακτώ αυτό που επιθυμώ. Και αυτό που επιθυμούσα εκείνη τη στιγμή περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν το πανέμορφο,μακρύ και χοντρό (όπως το φανταζόμουν) πέος του Αριστείδη της ομάδας Ζ' ,άσσου στο τάβλι και το μπιλιάρδο με 3 μονόχρωμες ολοστρόγγυλες μπάλες να στουκάρουν με μανία στις 4 γωνίες πράσινων "παγωμένων" τραπεζιών.

Καθόταν ήσυχα, χαμογελαστός και αιθέριος με την παρέα του και συζητούσαν για τις επιδόσεις της ομάδας του ΠΑΟΚ και των παικτών της, όταν σε μία αδιάφορη στιγμή, ήσυχα και ανάλαφρα, σηκώθηκε από το σκαμπό αφήνοντας προσωρινά την παρέα του με το "Παιδιά πάω για κατούρημα, πάει να σκάσει η φούσκα μου, σε λίγο επιστρέφω".

Άδραξα την ευκαιρία και με το που περνούσε από το πλάι μου σήκωσα την κορμοστασιά μου (ο μισός περίπου από τον Αριστείδη) και έπεσα τάχαμου-τάχαμου πάνω του ,αγγίζοντας ελαφρά το ,όντως, προικισμένο πέος του. Είχε χιούμορ και γελώντας μου είπε: "Σιγά βρε άνθρωπε μου , θα σε πατήσω".

Είχα κατακοκκινίσει και καυλώσει ταυτόχρονα από το μακρύ και χοντρό πέος που "άθελα" μου είχα ακουμπήσει. Χαμογελώντας όσο πιο φυσικά μπορούσα του είπα:

"Να σε κεράσω ένα πιτα γύρο με κοτόπουλο και ρωσική σαλάτα;"

"εεε... ή ίσως μια μπύρα;" μου είπε άνετα.

Αν και εργάτης σε ένα από τα πιο "Ανδρικά" επαγγέλματα και σίγουρος για τον σεξουαλικό του προσδιορισμό πήρε ένα πολύ ερωτικό ύφος και μου έδωσε το τηλέφωνό του φεύγοντας χωρίς να κινήσει υποψίες στην "Ανδρική" του παρέα.

"6574-1232-1231"

Πρώτη φορά βλέπω τόσο σεξουαλικό νούμερο στη ζωή μου σκέφτηκα καυλοπυρωμένος και πήγα γρήγορα στη τουαλέτα να βαρέσω μια-δυο μαλακίες μπας και μου φύγει αυτή η ασυνήθιστη έξαψη που είχα τουλάχιστον 3-4 χρόνια να νιώσω στο σώμα μου.

Όταν γύρισα στην γκαρσονιέρα μου, έβαλα αμέσως ένα ποτήρι ουίσκι το οποίο και ξέρασα μαζι με τρία πιτόγυρα και δυο μπύρες που είχα καταναλώσει νωρίτερα. Περίεργος συνδυασμός και δεν θα έπρεπε να αδικούσα το στομάχι μου.

Δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την καύλα και το πράμα μου πονούσε ήδη από τις 4-5 φορές μου αυτοικανοποιήθηκα στο σπίτι.

Ξαγρύπνησα όλη τη νύχτα και οι ώρες περνούσαν με ζωντανές εικόνες να περνούν σαν αστραπές ,από το σπάνιο χαμόγελο του και την κορμοστασιά του. Μόλις το ρολόι έδειξε 9 του Σαββάτου σχημάτισα δειλά τους ηδονικούς αριθμούς στο iPhone 3GS. Κατάλαβε γρήγορα ότι ήμουν εγώ:
"Έλα μωρό, στέλνεις την διεύθυνση να βρεθούμε το βραδάκι; Τι κάνεις; Πίνω καφεδάκι με τη Μαριάνα Χλεμπουρθιάνου από τη σχολή. Φιλάκια! ματσαμούτσα!" και έκλεισε απότομα πριν προλάβω να πω αυτό που ήθελα εδώ και 15 ώρες:

"Σε ποθώ σαν κολασμένος πουτσαρά μου."

Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει στην κυριολεξία. Έρωτας σε αυτήν την ηλικία (30+), που ακούστηκε;

Πήρα δυο χαπάκια για την υπέρταση και ένα για την κομπορρημοσύνη και ξεκίνησα τις προετοιμασίες για την "ΜΕΓΑΛΗ βραδιά".

Μόλις ήρθε, λες και χιλιάδες πυροτεχνήματα έσκαγαν στον ουρανό. Χαμογελούσαν μέχρι και τα μουστάκια μου από την χαρά.

Ευτυχώς, η νύχτα που ακολούθησε ήταν όλα όσα περίμενα και παραπάνω. Ο Αριστείδης με τον καιρό άρχισε να με ερωτεύεται, παρά την εντύπωση που είχα σχηματίσει ότι είναι ένας απλός "παίχτης του έρωτα".

Έξι μήνες μετά, μου πρότεινε να παντρευτούμε στην Νέα Υόρκη με κάθε επισημότητα γιατί πέθανε μια θεία του -θεός σχωρέστην- και έπιασε στα χέρια του αμύθητα ποσά που στους καιρούς που ζούμε θα έκαναν τον Βγενόπουλο να κοκκινίζει από την φτώχεια του.

1 χρόνο μετά εγώ και ο Αριστείδης θα βρισκόμαστε στην Νέα Υόρκη. Που θα τον χάνεις , που θα τον βρίσκεις, σε stand up comedy και σε παρέες με διάφορους ηλίθιους του θεάματος.

Θα μου είναι πιστός όμως, παρόλο που θα λείπει σχεδόν όλη τη μέρα. Κάθε που θα γυρνά από τις διασκεδάσεις του, θα μου σκάει ένα φιλί και τα πρωινά που θα ξυπνάω πριν απ' αυτόν, θα τον "πιάνω" να μου κρατάει το χέρι.

Τι να πεις... Η ζωή τελικά παίρνει ,σιγά-σιγά, το χρώμα που της δίνεις.

2011-11-04T19:48:00.000+02:00

Flirted With You All My Life.

2011-11-04T12:18:00.002+02:00

Φοβάμαι

2011-11-04T11:27:00.001+02:00

Φοβάμαι σκέφτηκα. Αλλά γιατί να φοβάμαι; Παιδάκι είμαι; Έχω κλείσει τα 18 εδώ και αρκετό καιρό και οι μπαμπούλες που με τρομοκρατούσε παλιά η μαμά φαίνεται να είχαν μεταναστεύσει σε άλλα παιδικά δωμάτια.

Όμως φοβόμουν. Ένας φόβος παράξενος αραιωμένος με το φόβο του θανάτου και της αιώνιας μοναξιάς.

"δεν έχω ύπνο" είπα στον εαυτό μου και άναψα το λαμπατέρ που είχα δίπλα μου για να διαβάζω βιβλία ή για να έχω αρκετό φως για το λάπτοπ μου.

Μόλις το λιγοστό φως γέμισε απαλά το δωμάτιο, αισθάνθηκα σιγουριά και ασφάλεια. Εντάξει, ίσως να μην πεθάνω σήμερα το βράδυ.

Δεν είχα διάθεση να κάνω το παραμικρό. Μήνες σκληρής δουλειάς, επιμονής και μαζοχισμού κατάφεραν να με φέρουν στο Αμήν. Να επαναστατήσω απέναντι στην ίδια μου την ύπαρξη. Το μόνο που δεχόμουν να κάνω είναι να ανοιγοκλείνω βαριεστημένα τα μάτια μου και να εστιάζω πότε πότε σε βαρετά αντικείμενα. Πόμολα, πόρτες ,κουτιά τυχαία αραδιασμένα, σκιές, και την κλειδωμένη μπαλκονόπορτα όπου φαίνόταν λίγο το παγερό φεγγάρι.

Άνοιξα το ραδιόφωνο δίπλα μου στη διαπασών. Ο Πάνος Κιάμος τραγουδούσε ερωτιάρικα τραγούδια για νταλγκαδιάριδες. Ήταν 3 και μισή το βράδυ αλλά δε με ένοιαζε αν κοιμόταν οι γείτονες. Το έκλεισα γρήγορα όμως μετά από 2 χτυπήματα "Κντουμπ, Κντουμπ" στο τοίχο και ένα "Θα το κλείσες το ρημάδι ή θα έρθω να σε γαμήσω παλιό-πουστα;"

Δεν είχα και τις καλύτερες κοινωνικές σχέσεις με τους γείτονες αλλά πάντα τα πρωινά με χαιρετούσαν όλοι με χαμόγελο και σεβασμό, άσχετα αν το προηγούμενο βράδυ κατέβαζαν Χριστοπαναγίες ή χειρότερες βρισιές.

Είχαν ένα δίκιο βέβαια όλοι τους, γιατί φρόντιζα να κάνω τα πάντα (μπάνιο,τηλεόραση,μουσική, κιθάρα) μετά τις 2 μισή το πρωί χωρίς να υπολογίζω αν θα ξυπνούσα κανένα από τους λατρευτούς μου γείτονες.

Οι βρισιές όμως και η υποκρισία με ενοχλούσαν. Γιατί δεν έπαιρναν το 100; Πολύ θα το ήθελα μια φορά να φέρουν την αστυνομία και να περάσω μια μέρα στο κρατητήριο. Έτσι για την εμπειρία και για γνωριμίες με ασυνήθιστους ανθρώπους.

Με πήρε ο ύπνος χωρίς να το καταλάβω και το ανοιχτό φως με βοήθησε να ξυπνήσω το πρωί στις 9 ευδιάθετος.

Όταν έφυγα για το Πανεπιστήμιο ο κύριος που με έβρισε το βράδυ, μου ετοίμασε ένα χαμόγελο και μου είπε:

"Καλημέρα σας κύριε Καθηγητά, ωραία μέρα σήμερα ε;"

"Καλημέρα σας" είπα και κατηφόρισα για το γραφείο μου.

Στο γραφείο άνοιξα τα ποδοσφαιρικά σάιτ όταν ,μετά από 25 λεπτά, η πρώην μου που είχε ήδη παντρευτεί (σε αντίθεση με εμένα) και έκανε 3 παιδιά, μου ζήτησε να ρίξω μια ματιά σε κάποια paper γιατί ετοιμαζόταν να δημοσιεύσει ένα δικό της ώστε να πάρει και αυτή ένα διδακτορικό όπως όλοι οι υπόλοιποι της παρέας της , έτσι για να μη νιώθει μειονεκτικά και την περνάνε για βλαμμένη.

Odilon Redon. The Smiling Spider 1881; Charcoal, 49.5 x 39 cm; Musee du Louvre, Paris

2011-10-30T10:24:00.001+02:00

Τι βγαίνει με το κλάμα;

2011-10-12T12:03:00.001+03:00

ΣΤΕΛΛΑ ΓΙΕΧΑΣΚΕΛ!!!!!! FOR THE WIN!

Economy - Marc Johns

2011-10-06T19:26:00.001+03:00

David Hume takes a walk

2011-09-29T21:08:00.002+03:00

2011-09-28T13:25:00.000+03:00

De mi careta by Palov & Mishkin

2011-09-24T20:18:00.002+03:00

This is the Best Song ever made in the world

2011-09-24T10:34:00.001+03:00

Πιο δυνατά (NSFW)

2011-09-23T15:51:00.002+03:00

Τι του βρήκε του ασχημομούρη με την καράφλα μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω. Θα έπρεπε όμως να το καταλάβαινα από πιο νωρίς. Εκείνη η γαλάζια μερσεντέ με 2 ABS και έιρκονδίσιο ήταν που την τύφλωσε και τον παντρεύτηκε. Μπορεί όμως και το γεγονός ότι δεν ήταν άεργος σαν και την αφεντιά μου να μέτρησε στη ζυγαριά. Σουβλατζής με δικό του μαγαζί και μουστάκι μερακλίδικο ενώ εγώ στα 25 και ήθελα 10 μαθήματα να περάσω για να πάρω το πτυχίο μου από το Πάντειο,Κοινωνιολογία.

Δύσκολες εποχές. Ο κόσμος ψάχνει να πιαστεί από παντού. Την περνούσε όμως 12 χρόνια. 36 Κλειστά. Τα βράδια φανταζόμουν την Ελεονόρα να χαϊδεύει τη μαραμένη του τσουτσού και μ'έπιανε αναγούλα. Ένα μεσημέρι ,Τετάρτη πρέπει να ήταν, ξύπνησα απότομα και ξέρασα και τους δύο πίτα γύρο με απ'όλα που είχα αγοράσει από ένα σουβλατζίδικο στη Σόλωνος. Τον είχα δει στον ύπνο μου γυμνό να ζουλάει με μανία τα μικρά ,αλλά καλοσχηματισμένα βυζιά της, μασουλούσε ένα θεόρατο κρεμμύδι και έκλανε.

Είχαμε να μιλήσουμε σχεδόν 1,5 μήνα όταν, Κυριακή νωρίς το βράδυ, βλέπω στην οθόνη του iPhone το πρόσωπό της ενώ το τραγούδι Lovesong των Cure, που είχα προσαρμόσει στο κινητό να παίζει μόνον όταν με καλεί εκείνη, με έφερε σε μια πρωτόγνωρη έκσταση.

"Μου έλειψες"

Πήρα το αυτοκίνητο του πατέρα μου και οδήγησα μέχρι το σπίτι της στο Χαλάνδρι, πέντε λεπτά με τα πόδια από το σταθμό του μετρό. Ανέβηκα τρέχοντας χρησιμοποιώντας τις σκάλες στον 5ο όροφο. Με περίμενε στη πόρτα. Έλαμπε σαν πυγολαμπίδα.

"Άργησες"

Την άρπαξα με ορμή από τη μέση. Τα υγρά της, σαρκώδη , τέλεια χείλη σίγουρα θα έκαναν τα λιγούρια τους συμφοιτητές της να βαράνε 15 μαλακίες την ημέρα χωρίς ρεπό. Έκλεισε τα μάτια, ενώ τα χέρια της χάιδευαν το πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Την φίλησα με μανία στον λεπτοκαμωμένο λαιμό και το άρωμα του κορμιού της με ζάλιζε. Μου ξεκούμπωνε αργά το παντελόνι βγάζοντας τις κραυγές που δεν κατάφερνε να καλύψει. Τα χέρι μου μέσα από το δαντελωτό εσώρουχό της απίστευτα, μοναδικά υγρό. Οι αξέχαστες λεπτομέρειες απ' το παραδεισένιο μουνί. Το μόνο μουνί που θα μπορούσα να ζωγραφίσω από μνήμης.

Την ξεκούμπωσα γρήγορα το παντελόνι και έσκισα με μένος το κόκκινο εσώρουχο. Ο σκληρός μου πούτσος έμπαινε και έβγαινα ρυθμικά στη ζεστασιά του θεσπέσιου μουνιού.

"Χύσε μέσα μου" ξεφώνισε σφίγγοντας τα κωλομέρια μου.

Άδειασα ό,τι σπέρμα είχα και δεν είχα , τρελαμένος από σπάνια ηδονή.

Κάναμε έρωτα άλλες δυο φορές. Την μία από πίσω καθώς το χέρι μου σαν βεντούζα να μαλάζει με μανία την κλειτορίδα, η Ελεονόρα φώναζε:

"Πιο δυνατά. Γάμα με, ξέσκισε με."

Γύρισα στο σπίτι εξουθενωμένος, νυσταγμένος αλλά άξιζε τον κόπο. Τέτοια βραδιά είχα καιρό να ζήσω με την Ελεονόρα.

Αργότερα, μου έστειλε κάτι ηλίθιες καρδούλες με μήνυμα και της έστειλα "καληνύχτα.Ξεκουράσου."

Δεν πιστεύω να παρατήσει τον σουβλατζή. Τα αρχίδια μου και ο πούτσος μου δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο και σίγουρα άμα τα "νοικιάσω" δεν πρόκειται να πιάσω ούτε καν το βασικό μισθό ανειδίκευτου εργάτη.

2011-09-23T05:08:00.002+03:00

i was trying to make a point

2011-09-22T20:34:00.001+03:00

Μια αιωνιότητα παρά τέταρτο

2011-09-21T12:46:00.004+03:00

"Γιατί βρε κακομοίρη ξόδεψες τόσα λεφτά για το αμάξι; Δε σου 'φτανε ένα απλό Κία; Ποιον ήθελες να εντυπωσιάσεις με το Σκόντα οκτάβια τούρμπο 1800 κυβικά; Που έκανες 3 δουλειές για να'χεις να δίνεις τις δόσεις σου. Βρε άμυαλε πανίβλακα, 28 χιλιάρικα ευρώ αμάξι; Ποιος είσαι; Τώρα που σε απολύσανε και από τις τρεις να ξέρεις εγώ το χωράφι του παππού σου δεν το πουλάω. Μόνο που κάθομαι και μαγειρεύω για δύο άτομα -γριά γυναίκα- πολύ σου είναι. Πολύ θα το χαρώ να έρθει η τράπεζα και να σου το πάρει. Μπας και βάλεις κάποτε μυαλό."

Κάθε μέρα το ίδιο τροπάρι η Θεία Νίτσα. Από τότε που με "έστειλε" η Κική ,γιατί και καλά δε μου σηκωνόταν, και αναγκάστηκα να μετακομίσω με την Θεία, δε σταμάτησε να μου τα κάνει νταούλια κάθε που μ' έβλεπε μπροστά της. Εντάξει, ίσως να έφταιγα κι εγώ που της ζητούσα δανεικά για τα τσιγάρα και τους φραπέδες αλλά βλέπεις η ανεργία με τσάκισε. Που να φανταστώ ότι θα έρθει μια ωραία πρωία η Άνγκελα Μέρκελ να κλείσει την ταβέρνα που δούλευα υπερωρίες, το εργοστάσιο παραγωγής απορρυπαντικών για τα πιάτα και το προπατζίδικο του κυρ Θανάση που πέθανε ενώ η κόρη του η Ζηνοβία σπούδαζε Ντοκτορά στη Ζυρίχη(Μα τη παναγία όμως ρε παιδιά, αμφιβάλω αν ήξερε πρόστεση και πολλαπλασιασμό σωστα. 3 ώρες σκεφτότανε μια φορά πόσο κάνει 8 επι 3).

20 μέρες μου έχουν δώσει διορία από την Εθνική τράπεζα να βρω για τη δόση (640 ευρώ). Μάλλον θα το χάσω το καημένο το αυτοκινητάκι εκτός και αν ξεκινήσω να κάνω τσιμπούκια στα δικαστήρια και βάλω γυναικεία ρούχα όπως και οι άλλες καλλίγραμμες,ψηλές εργαζόμενες κοπέλες που ξέρουν απέξω κι ανακατωτά τη μισή Σαλονίκη.

Ένα βράδι, πάνω στην απελπισία μου , προκειμένου να μαζέψω τα 640 ευρώ για τη δόση, φόρεσα γρήγορα κάτι καφετιά λουλουδένια φορέματα της θείας, καλσόν,κραγιόν κόκκινο,πούδρες και κατηφόρισα δειλά για τα Δικαστήρια. Μόλις έφτασα στην πιάτσα η Πάολα (Αυτή δε με γνώρισε γιατί είχα μουτζουρωθεί) μου φώναξε:

"Μωρή! Καινούργια είσαι εσύ; Έλα από εδώ να γνωριστούμε!" Μόλις άκουσα τη φωνή της, ένιωσα τόσο άσχημα που αρχίνησα να τρέχω σαν την τρελή με τις γόβες και έπεσα σε μερικά παρκαρισμένα παπάκια έξω από το "Αχίλλειον".

Γύρισα σπίτι, ξεντύθηκα, και προσπάθησα να με πάρει ο ύπνος μέχρι το πρωί. Όταν σηκώθηκα , η θεία με είπε ότι ένας κουμπάρος της (απ'το σόι της μάνας της) έχει σουβλατζίδικο στο Παρίσι και με έδωσε ένα τηλέφωνο με 1318 νούμερα. Ελπίζω μόνο να μη με βάλει να παίρνω παραγγελίες γιατί ούτε τα Γαλλέζικα ξέρω , ούτε τα Εγγλέζικα (Αλαμπουρνέζικα όμως ξέρω!).

PressPausePlay

2011-09-20T01:26:00.003+03:00

In the olden days of 30-40 years ago, people didn’t make things. So people would go to photographers, and people would buy records and there were professional artists. Now everybody is a photographer, everybody is a film maker, everybody is a writer, everybody is a musician.

2011-09-17T09:42:00.001+03:00

It is better to have a small BRAIN than a small MIND. If you have a small brain, you can still be a good, kind, hard-working, dumb person who can manage some sort of farm or daycare. If you have a small mind, however, you very well might hurt people with it.

Haititze (Χαϊτιτζέ) [1948]

2011-09-17T03:41:00.005+03:00

Sadly your browser can't play this audio file

The good news is you can still download an MP3 version

Το τραγούδι αυτό ηχογραφήθηκε το 1948 με τη μαγευτική φωνή της "Σαλονικιάς" Στέλλα Γιεχασκιέλ κατά την διάρκεια δηλαδή του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου(1946-1949).

Πρόσφατα κάποιος στο twitter έγραψε: "Μήπως είναι καλύτερα στην Ελλάδα ένας δεύτερος εμφύλιος;" ή κάπως έτσι δεν θυμάμαι ακριβώς.

Σίγουρα , χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι σε αυτήν την χώρα (όπως φυσικά και σε αρκετές ακόμα) δεν μας έλειψαν ποτέ οι άνθρωποι με μισή (ή 4/5,2/3,123/151) ποσότητα της κανονικής αυτής της γλοιώδης, αηδιαστικής μάζας που περιέχουν τα κρανία μας.

Είναι επίσης γνωστό ότι οι γνώσεις μας γύρω από την Ιστορία, και κατά συνέπεια το δικαίωμα μας να κάνουμε προβλέψεις και συγκρίσεις με άλλες εποχές , είναι περιορισμένες και αγγίζουν το όριο της ημιμάθειας.

Παρόλα αυτά, συχνά, η βλακεία και η υπεροψία -ο καλύτερος συνδυασμός- δε μας επιτρέπει να ανοίξουμε ένα βιβλίο Ιστορίας η έστω να επισκεφτούμε το άρθρο της wikipedia για τον Ελληνικό εμφύλιο στο Ιντερνετ. (http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_Civil_War).

Σήμερα καθώς άκουγα τραγούδια ,ηχογραφημένα στην ίδια περίοδο, η μικρή μου αδερφή μου είπε: "Ρε συ Ντίνο, γιατί δεν το αλλάζεις; Με ψυχοπλάκωσες."

Μάλλον δεν πρέπει να ήταν και πολύ όμορφα.

I like how the lines just go straight, up, down! Straight, up, down!

2011-09-16T22:28:00.002+03:00

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο λατρεύω τον Larry David και το Curb your enthusiasm. Και το τελευταίο επεισόδιο ήταν απίθανο.

2011-09-16T20:27:00.003+03:00

"Three years ago in Paris I got out of a "metro" train at La Concorde, and saw suddenly a beautiful face... I could not find any words that seemed to me worthy, or as lovely as that sudden emotion."

- Ezra Pound

2011-09-14T09:28:00.000+03:00

2011-09-14T01:36:00.000+03:00

“We live in an amazing, amazing world, and it’s wasted on the crappiest generation of spoiled idiots.”

—

Louis CK

“We’re Gay. Get Over It.”

2011-09-14T01:33:00.001+03:00

Αυτό είναι ένα post

2011-09-11T04:11:00.001+03:00

Και το έγραψα μόνος μου. Ξόδεψα περίπου 13 δευτερόλεπτα.

Η αγία εκκλησία μας

2011-09-04T15:06:00.002+03:00

We like the moon

2011-09-03T05:36:00.000+03:00

Έκδοση του πρώτου μου βιβλίου: "Ιστορίες του Μουρλόπαιδου"

2011-09-01T15:30:00.009+03:00

Ένα όνειρό μου γίνεται πραγματικότητα. Γίνομαι και εγώ σαν όλους τους υπόλοιπους συγγραφείς που έχουν εκδώσει βιβλία. Επιτέλους, μπορώ να κυκλοφορώ στην κοινωνία με το κεφάλι ψηλά. Είμαι συγγραφέας και ορίστε η απόδειξη:

Κατεβάστε από εδώ το τρομερό μου βιβλίο, βάλτε το σε ένα ηλεκτρονικό αναγνώστη ή απλώς διαβάστε το από την οθόνη του υπολογιστή σας.

Πίτσες και μπύρες

2011-08-28T17:42:00.002+03:00

Την Κυριακή το βράδυ ,όταν γύρισα στο σπίτι, βρήκα μια τεράστια αράχνη καθισμένη αναπαυτικά στην αγαπημένη μου πολυθρόνα, που είχα τοποθετήσει απέναντι στην επίσης αγαπημένη μου έγχρωμη τηλεόραση.
Δεν ήταν μια κανονική αράχνη σαν από αυτές που συνήθως τρομάζουν οι γυναίκες όταν βρίσκονται στο μπάνιο. Όχι. Είχε το μέγεθος ,περίπου, ενός iPad ,8 πόδια, 2 χέρια και κεφάλι που έμοιαζε σαν αυτό της μαϊμούς όταν βρίσκεται σε οργασμό. Το περίεργο όμως ήταν ότι είχε καταφέρει να ανοίξει την τηλεόραση και να την συντονίσει στο Star Channel που εκείνη την ώρα έπαιζε τον Ναυαγό με τον Tom Hanks.
Για να είμαι ειλικρινής το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι τα οράματα είχαν επιστρέψει και ότι αυτό που έβλεπα δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα της ψυχικής μου ασθένειας. Τρόμαξα πολύ. Θυμήθηκα ,όμως, ότι έπαιρνα κανονικά τα διάφορα ψυχοφάρμακα που μου συνέστησε ο ψυχίατρος. Έτσι απέκλεισα αμέσως την πιθανότητα το θέαμα αυτό να υπήρχε μόνο στον ταλαιπωρημένο μου εγκέφαλο.
Πλησίασα δειλά την πολυθρόνα με την αράχνη, που δεν έδειχνε να ενοχλείται ούτε στο ελάχιστο από την παρουσία μου: "Έλα, κάτσε, παίζει μια καλή ταινία στην τηλεόραση. Θες να σου βάλω μπύρα; Παράγγειλα πίτσες. Όπου να ΄ναι θα έρθουν." είπε αψηφώντας το γεγονός ότι είναι απλώς μια αράχνη και οι αράχνες ,όπως και τα υπόλοιπα μέλη του ζωικού βασιλείου, δεν φημίζονται για τις ικανότητες στους στην ομιλία,ανάγνωση και γραφή, πόσο μάλλον στα Ελληνικά που θεωρείται ,γενικά, δύσκολη γλώσσα. Όχι , βέβαια, ότι αν μιλούσε Αγγλικά θα ήταν λιγότερο παράξενο.
Τσιμπήθηκα με δύναμη στο δεξιό μου μπράτσο για να σιγουρευτώ ότι δεν ονειρεύομαι. Δεν ονειρεύομαι σκέφτηκα και είπα:
-"Τι κάνεις εδώ στο σπίτι μου. Πως μπήκες;"
-"Όπως μπαίνουν όλες οι αράχνες. Από το παντζούρι.Εδώ και 2 μήνες έχω εγκατασταθεί στο μπάνιο κάτω από το νεροχύτη. Σήμερα μου είπε η γυναίκα μου ,η Αραχνίνα Γουτσουγούτσογλου, ότι έκανε τεστ εγκυμοσύνης που βγήκε θετικό και είπα να το γιορτάσω κάπως. Είμαστε παντρεμένοι 2,5 χρόνια. Αν ενοχλώ πες μου. Δεν θα παρεξηγηθώ."
-"Όχι, δεν είπα αυτό, αλλά δε νομίζεις ότι θα έπρεπε τουλάχιστον να με ειδοποιήσεις ότι όλο αυτό το καιρό συγκατοικούμε;"
-"Τι να σου πω ρε φιλαράκι; Εσύ ξέρεις πολλές αράχνες να ενημερώνουν για την παρουσία τους σε ένα σπίτι; Σου φαίνεται λογικό;"
Όχι, δεν μου φαινόταν λογικό. Αλλά ούτε και μια αράχνη καθισμένη αναπαυτικά στην αγαπημένη μου πολυθρόνα να βλέπει τηλεόραση, να ρεύεται σαν αλκοολικός άστεγος στις 4 τα ξημερώματα, και να παραγγέλνει πίτσες μου φαινόταν λογικό. Δεν απάντησα όμως. Αμίλητος προχώρησα προς τον καναπέ, κάθισα και κοίταξα την τηλεόραση χωρίς να δίνω σημασία στην χολιγουντιανή υπερπαραγωγή.
Λίγο αργότερα έφτασαν οι πίτσες. Δεν είχα πολύ όρεξη. Έφαγα ένα κομμάτι. Ύστερα άλλο ένα, αλλά ο συγκάτοικος μου πρέπει να είχε πολύ όρεξη γιατί σε χρόνο dt εξαφάνισε και τις δύο, χωρίς να με ρωτήσει αν ήθελα κι άλλο κομμάτι. Αγένεια σκέφτηκα και ότι είναι πολύ βόδι. Σίγουρα η χοληστερίνη του θα έχει φτάσει τα 500.
Δεν μιλούσε, και από τη στιγμή που έφαγε το τελευταίο κομμάτι πίτσας και ήπιε την τελευταία μπύρα νομίζω τον πήρε ο ύπνος. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα μάτια του για να δω αν όντως κοιμάται. Στις αράχνες τα μάτια δεν είναι όπως τους ανθρώπους. Όταν ξεκίνησε όμως να βγάζει έναν διαπεραστικό ήχο σαν σφύριγμα τραίνου σιγουρεύτηκα ότι κοιμότανε.
Τον σήκωσα απαλά και τον πήγα στην τουαλέτα κάτω από το νεροχύτη όπου , όπως μου είπε, ήταν το σπίτι του. Εκεί, μια μπλε χοντροκομμένη αράχνη με λουλουδένια ποδιά και ένα πράσινο μαντίλι στο κεφάλι είπε με τσιριχτή φωνή:
"Που μπεκρούλιαζε πάλι ο αχαΐρευτος; Το ξέρεις πως είμαι έγκυος; Άχρηστο γομάρι! Να, άφησε τον εδώ τον βρομιάρη. Θεέ μου, τι αμαρτίες έχω κάνει με τυραννάς; Που στραβώθηκα και τον πήρα ενώ με ήθελε ο μεσήλικας μεγαλοβιομήχανος απ' το Κιλκίς. Χαράμισα τα νιάτα μου για την αφεντομουτσουνάρα του!"
Έκλεισα το φως της τουαλέτας για οικονομία όμως η ιδιόρρυθμη Αραχνίνα μόνο που δεν με έσπασε στο ξύλο:
"Βρε συ! Άναψε το φως, έχω να πλύνω τα πιάτα και να κάνω μπάνιο. Παλιοτσίγγουνα, θες να μας διώξεις, αλλά δεν θα σου περάσει. Σκατάνθρωπε." και με έφτυσε στα μούτρα με ένα αηδιαστικό πράσινό-κόκκινο αραχνοειδές υγρό.
"Μπλιαχ".
Πάει χάλασε ο κόσμος, είπα χαμηλόφωνα λίγο πριν κλείσω το φως του υπνοδωματίου μου. Γέμισα ένα ψηλό νεροπότηρο και με τη βοήθεια του νερού κατάπια 4 Ζανάξ , 2 Λεξοτανίλ και 6 ή 7 (δεν θυμάμαι ακριβώς) διαφορετικά φάρμακα για την τριχόπτωση.
"Δευτέρα αύριο. Ποιος πάει πάλι στη δουλειά; Έχω βαρεθεί τη ζωή μου… Τι το θελα να σπουδάσω λογιστής; Γαμώ τη καταδίκη μου."

Γιατί να φύγεις μακριά [1947]

2011-08-28T16:48:00.004+03:00

Sadly your browser can't play this audio file

The good news is you can still download an MP3 version

Jan Karski (24 June 1914 – 13 July 2000)

2011-08-14T20:32:00.001+03:00

Great crimes start with little things. You don’t like your neighbor; you don’t like him because he is Black, or yellow…or whatever it is. Avoid this: Avoid disliking people. Try to cooperate; don’t make distinctions. Bad nations, good nations, it is nonsense. Don’t believe in nationalism based on ethnicity; it is a nonsense again…There are no pure, clear races anyway.

Συνταγή μαγειρικής - Φασουλοζουρλίνεν (Χαλαρά βασισμένη σε παραδοσιακή Γαλλική συνταγή!)

2011-08-01T08:36:00.011+03:00

συστατικά

7,5 κιλά κατεψυγμένα φασολάκια, πράσινα ,με τη φλούδα τους, ακαθάριστα. Πριν ξεπαγώσουν κόψτε τα στη μέση με ένα μαχαίρι ή με τα δόντια.
2 τενεκέδες παρθένο ελαιόλαδο ανακατεμένο με με τοματοπολτό φολκνορ και 4 γραμμάρια κοκακόλας πέπσι.
5 μεγάλα κρεμμύδια, κομμένα σε σχήμα μπανάνας
1,5 κιλό σκόρδο λιωμένο.
4 κιλά σκόρδο κομμένο σε κύβους. Προσοχή: Κάθε κύβος θα πρέπει να έχει 5 έδρες αντί για 6.
3 κιλά πατάτες τηγανητές από τα Goodys αλλά ωμές. (Ας είναι προτηγανισμένες. Δεν πειράζει)
800 γρ. φρέσκες ντομάτες ή 400 γρ. ντοματάκια κονσέρβας ή 1 κιλό κολοκυθάκια, χοντροκομμένα
4 λίτρα ζεστό νερό evian
3-4 κουταλιές της σούπας μαϊντανός.
1 πρέζα αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Αφού έχουμε κόψει τα φασολάκια στη μέση, τα ταξινομούμε με βάση το μέγεθος. Καλό είναι να δημιουργήσετε τουλάχιστον 23 κατηγορίες μεγεθών για τα μισά κομμένα φασολάκια αλλά ,αν ο χρόνος σας πιέζει, και 21 κατηγορίες είναι αρκετές.

Από τις 23 (ή 21) κατηγορίες μεγεθών διαλέγουμε τις 7 πιο όμορφες. Η επιλογή των 7 κατηγοριών καλό είναι να γίνει αφού προηγηθεί μελέτη των:

-Kant, Im. Παρατηρήσεις πάνω στο αίσθημα του ωραίου και του υπέροχου (μετάφρ. Χ. Τασάκος), Αθήνα, εκδ. Printa.

-Beauty and the Soul του Piero Ferrucci (Δεν υπάρχει μεταφρασμένο στα Ελληνικά)

Στη συνέχεια ρίχνουμε τα φασολάκια των 7 κατηγοριών μαζί με 4 λίτρα ζεστό ή βραστό νερό evian μέσα σε ένα ευμεγέθες μαύρο (ή κόκκινο) τσουκάλι. Ανάβουμε την φωτιά και το αφήνουμε να βράσει για 2,5 περίπου ώρες στους 320-325 χιλιάδες βαθμούς Κέλβιν.

Όσο περιμένουμε να βράσει το μείγμα , μασάμε όλα τα κρεμμύδια και τα σκόρδα (όσα χωράει το στόμα μας κάθε φορά) και τα φτύνουμε σε ένα μπολάκι άσπρο έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας ομορφότατος ομοιόμορφος πολτός.

Τηγανίζουμε τις πατάτες από τα goodys. Όταν τελειώσει το τηγάνισμα ,και μετά το πέρας των 2,5 ωρών, τρώμε όσες μπορέσουμε και τις υπόλοιπες τις ρίχνουμε στο τσουκάλι μαζί με τους 2 τενεκέδες ελαιόλαδο.

Μόλις περάσουν οι 2,5 ώρες του βρασίματος σβήνουμε τη φωτιά ( με νερό ή όπως αλλιώς θέλουμε) και περιμένουμε 3 ώρες όρθιοι με το ένα πόδι σηκωμένο, όπως ο πελαργός.

5,5 ώρες αργότερα ανακατεύουμε,στο μίξερ, τις ντομάτες, τα ντοματάκια ή τα κολοκυθάκια μαζί με το μαϊντανό,το πιπέρι και το αλάτι.

Τα ρίχνουμε στο τσουκάλι ,προσέχοντας ιδιαίτερα, να μην ρίξουμε καθόλου έξω από αυτό γιατί κρίμα είναι τόση προετοιμασία.

Το φαγητό είναι πλέον έτοιμο για σερβίρισμα. Οι μερίδες ανάλογα με το πόσο καιρό έχετε να φάτε , μπορεί να βγουν από 1 έως 500 πιάτα.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ!

I'm a completely self-taught idiot

2011-08-01T06:46:00.002+03:00

Το μινόρε του Τσιτσάνη

2011-07-31T22:23:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη, πλατεία Ελευθερίας 2011

2011-07-26T22:47:00.006+03:00

Το Σάββατο 12 Ιουλίου,1942 στις 3 το πρωί υπήρχε διαταγή να συγκεντρωθούν όλοι οι άντρες Εβραίοι 18-45 ετών στην πλατεία Ελευθερίας στην Θεσσαλονίκη με σκοπό να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ελλάδας(Χαλκιδική, Δομοκό, Λεπτοκαρυά,Αλεξάνδρεια Ημαθίας) αρχικά κι αργότερα , σε ένα χρόνο, στα τελικά στρατόπεδα εξόντωσης(ή/και)εργασίας στην Πολωνία ή αλλού.

Πριν ένα διάστημα είχα ξεκινήσει να γράφω μια ιστορία (στο γνωστό μοτίβο micro/flash fiction) με κίνητρο το ολοκαύτωμα της Θεσσαλονίκης αλλά το παράτησα γιατί φοβόμουν να καταπιαστώ με αυτό το θέμα. Αργότερα άλλαξα γνώμη μιας και διανύουμε Ιούλιο ,όπως τότε, όταν στην ίδια πλατεία που σήμερα λιάζονται πανάκριβα καγιέν και τσερόκι κάποιοι σαν εμένα και σένα ξεκινούσαν ένα τραγικό ταξίδι χωρίς επιστροφή.

Κοκός ήταν το χαϊδευτικό όνομα ενός μεσήλικα,μοναχικού υπάλληλου τράπεζας που είχε ένα μοναδικό φίλο, τον Φωκίωνα Λουλουδάτο ,μόνιμο εφοριακό της ΦΑΕ Θεσσαλονίκης και λάτρη του καλού φαγητού. Ο Κωνσταντίνος Μπαρπουνοφάσουλας ,ή αλλιώς Κοκός, είχε μόλις κλείσει τα 63 που τα γιόρτασε παρέα με τον Φωκίωνα και την θεία Νίτσα, την μοναδική συγγένισσα που του απόμεινε αφότου πέθανε η μάνα του 7 χρόνια πριν, όταν την βρήκε κρεμασμένη απ' το ταβάνι του σπιτιού τους, μπλαβή, πατώντας πριν πάνω σε μια στοίβα εγκυκλοπαίδειες Δομή. Ο καρκίνος την εξουθένωσε παίρνοντας ,στα τελευταία της, μαζί με όλα τα υπόλοιπα ,και την ελπίδα για ζωή.

Το σπίτι που κατοικούσε ,βρίσκονταν πάνω στην Τσιμισκή, το κληρονόμησε από τον πατέρα του κι άνηκε πριν το 1942 σε έναν Εβραίο ράφτη έναν από τους ελάχιστους τυχερούς που επέζησαν τα φριχτά στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Όταν επέστρεψε και γύρεψε, λογικά, ο άνθρωπος το σπίτι του, ο πατέρας του Κοκού έκανε την πάπια όπως κι οι περισσότεροι Σαλονικείς που βρέθηκαν με μαγαζιά,εργοστάσια και σπίτια από το πουθενά.

Ο Κοκός δεν ήταν εντελώς αναίσθητος κι η ιστορία του σπιτιού τον έκανε συχνά να νιώθει ενοχές παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα τους προηγούμενους ιδιοκτήτες μαζί με όσους έτυχε να ανήκουν στην παράδοση της ίδιας θρησκείας. Μια φορά, έπειτα από έναν νυχτερινό εφιάλτη, σκέφτηκε να πλησιάσει τους συγγενείς του επιζώντα ,που ζούσαν πλέον στην Αμερική, για να τους επιστρέψει το σπίτι. Το επόμενο πρωί όμως η σκέψη της αξίας του σπιτιού τον συνέφερε και αποφάσισε να αναβάλει επ' αόριστο αυτήν την τολμηρή πράξη.

"Έλα βρε αδερφέ, που θα δώσεις το σπίτι τζάμπα. Τρελός είσαι; Έχουν περάσει 50 χρόνια. Εξάλλου αυτοί έχουν λεφτά. Δεν έχουν ανάγκη. Ελέγχουν ολόκληρο τον κόσμο." του είπε ο Φωκίωνας όταν τα πίνανε σε ένα ταβερνάκι δίπλα στην αγορά Μοδιάνο. "Ναι,ναι…" απάντησε αδιάφορα ο Κοκός γνωρίζοντας όμως ότι οι ίδιες στερεοτυπικές αντιλήψεις που κάποτε συντηρούσαν την φωτιά της ανοχής και της απάθειας στα εγκλήματα, συνέχιζαν να σαρώνουν ακόμα τις συνειδήσεις ενός ασυνήθιστα μεγάλου τμήματος της ίδιας πόλης. Ήταν όμως από αυτούς τους ήσυχους κακομοίρηδες (Άλλο ένα στερεότυπο) που δεν τολμούσαν να υπερασπιστούν την αλήθεια , γιατί "Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;" και "Τώρα θα κάθομαι να μαλώνω;"

Εκείνη την μέρα οι δύο φίλοι κατηφόρισαν προς την κατεύθυνση της πλατείας Ελευθερίας με προορισμό την παραλία για να πάρουν λίγο αέρα περπατώντας δίπλα στον Θερμαϊκό ,να πουν μερικές μπούρδες ακόμα κι ίσως να σταματήσουν σε ένα από τα καφέ της Λεωφόρου Νίκης για ένα γρήγορο φραπέ(1,5-2 ώρες).

-"Ρε συ Κοκό, τι είναι αυτό εδώ το γλυφτό; Πρώτη φορά το προσέχω. Βλέπω έχει και κάτι στεφάνια. Σαν άνθρωποι,άγγελοι μπλεγμένοι να πέφτουν από τον ουρανό και να τσακίζονται."

Ο Φωκίωνας αν κι είχε τελειώσει κάποτε την Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης είχε καιρό να επισκεφτεί μουσείο -ίσως κι από το σχολείο-, καθώς η αυτόματη αντίδραση του να πλησιάσει κανείς το έργο τέχνης και να δει τι γράφει σχετικά εκείνη την στιγμή τον πρόδιδε. Ο Κοκός ανέλαβε να εξηγήσει στον φίλο του για ποιο λόγο στήθηκε αυτό το γλυπτό σε αυτήν την συγκεκριμένη πλατεία "Την πλατεία Ελευθερίας" που καλύπτονταν εξολοκλήρου από ένα πάρκινγκ έκτρωμα και δεν θύμιζε ακριβώς πλατεία, αν και κάποτε ήταν ακριβώς αυτό που υποδήλωνε η λέξη.

"Φωκίωνα, αυτό το γλυπτό είναι το μνημείο ολοκαυτώματος Θεσσαλονίκης, για την μνήμη των 50.000 Εβραίων που θανατώθηκαν από τους Γερμανούς Ναζί και τους συνεργούς τους. Περίπου ο μισός πληθυσμός της τότε Θεσσαλονίκης. Σεφραδίτες λέγονταν που κουβάλησαν μαζί τους μια ισπανική διάλεκτο, την Λαντίνο, όταν εκδιώχθηκαν τον 15ο αιώνα από την Ισπανία και ήρθαν εδώ στην πόλη μας. Τους συγκέντρωσαν αρχικά εδώ, τους κατέγραψαν , ξεφτιλίζοντας τους, αρπάζοντας λαίμαργα την αξιοπρέπειά τους και όλα τα υπάρχοντα τους μπροστά στα περίεργα μάτια των γειτόνων και συμπολιτών τους. Τους φόρτωσαν αργότερα στα τραίνα που προορίζονταν για ζώα και έτσι μια από τις λίγες , πιο ζωντανές και μεγαλύτερες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης σχεδόν εξαφανίστηκαν. Ελάχιστοι γύρισαν πίσω, και όσοι γύρισαν αντίκρισαν μια άλλη, τελείως αλλαγμένη πόλη που ,σχεδόν στο σύνολό της, δεν είχε καμία διάθεση να αναγνωρίσει το δράμα τους και να τους βοηθήσει, έτσι οι περισσότεροι έφυγαν. Σήμερα η Θεσσαλονίκη έχει γύρω στους 1000 Εβραίους."

"Πω πω τη φρίκη, κι όλα αυτά έγιναν εδώ ρε μαλάκα;"

"Ναι εδώ. Εκεί στο κτίριο της alphabank ,απέναντι, στέκονταν Θεσσαλονικείς όπως εγώ κι εσύ και περίμεναν την σειρά τους για να καταγραφούν"

"Και που τα ξέρεις εσύ όλα αυτά ρε Κοκό; Εσύ έχεις να αγοράσεις βιβλίο από την κατοχή. Που λέει ο λόγος δηλαδή."

"Να μωρέ Φωκίωνα, σιγά που διαβάζω, τρίχες. Δεν θυμάσαι που αγόρασα έναν υπολογιστή πέρσι; Έβαλα και ίντερνετ κι έχει αυτήν την Wikipedia. Ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια. Μ'εχει συνεπάρει τελευταία. Είναι και αυτό το θέμα με το σπίτι… ξέρεις…"

"Έλα ρε θηρίο! Εγώ ,εκτός από τα προγράμματα της εφορίας, μόνο πασιέντζα ξέρω να παίζω."

Οι δύο στενοί φίλοι προχώρησαν κατά μήκος της παραλίας. Ένα ζευγάρι έβγαινε από μια μυστηριώδη στοά, που περικλειόταν από δύο πολύ γνωστά μπαρ όπου μετά τα μεσάνυχτα γίνονταν της κακομοίρας ,με δύο κατακόκκινες πλαστικές σακούλες με τεράστια γράμματα:

"GOD SAVE THE BOOKS"

Ένα αγενές περιστέρι έχεσε τον Φωκίωνα στο κεφάλι.

-"Γαμώ το Χριστό σου και τη Παναγία σου σκατόπουλο. Αστοδιάλο."

-"Χαλάρωσε ρε Φωκίωνα πως κάνεις έτσι; Τι σου φταίει ο Χριστός και η Παναγία;"

-"Βρε ποιος τους γαμεί κι αυτούς…"

Ένας οδηγός που έστριβε στην οδό Βενιζέλου φώναζε σε ένα ταξιτζή:

"Προχώρα βρε μαλάκα, μας γκάστρωσες. Νύχτα το πήρες το γαμημένο το δίπλωμα; Σκατοταρίφα…"

The penis doesn't care about race, creed and colour

2011-07-26T01:17:00.002+03:00

Larry: Problem?
Marty: "Fuck me, Jew bastard?"
Larry: Yeah. Small price to pay for the best sex I've ever had anywhere. This woman is amazing.
Marty: When did you have your orgasm, when she said she'd fuck the Jew outta you?
Larry: Hey, let me tell you something. The penis doesn't care about race, creed and colour. The penis wants to get to his homeland! It wants to go home!

Ύπνος και σκοτάδι

2011-07-16T13:26:00.000+03:00

157ο χιλιόμετρο Εθνικής οδού Αθήνας Θεσσαλονίκης και τα αυτοκίνητα σταματημένα για αρκετά χιλιόμετρα. Πολλοί οδηγοί είχαν βγει από τα αυτοκίνητα τους για να δουν τι γίνεται. Ένας γεράκος με κοντό παντελονάκι βγήκε να κάνει τσιγάρο και φώναζε στην γυναίκα του: "Κάτσε μέσα μωρή, δεν είναι τίποτα να δεις... Σκάσε βρε κάργια μου 'χεις φάει τη ζωή" καθώς έφτυνε, με τoν χαρακτηριστικό θόρυβο του λαιμού, στην άσφαλτο. Για τους περισσότερους αυτοκινητιστές και τις παρέες τους δεν υπήρχε κάτι να κάνουν για να περάσει η ώρα. Κάποιοι ξεφυσούσαν -είχε πολύ ζέστη,40 βαθμούς- και οι πιο τυχεροί συνέχιζαν τις συζητήσεις με τους συνομιλητές, όπως πριν, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Οι λιγότερο τυχεροί του δράματος ήταν οι δύο οδηγοί αυτοκινήτων που συγκρούστηκαν με μεγάλη ταχύτητα στη μέση του οδοστρώματος. Μία παλιά μερσεντές μοντέλο 93 και ένα φίατ πούντο με κόκκινο χρώμα ,χαμηλωμένο σασί, τούρμπο το οποίο αφού μετατράπηκε σε μια άμορφη μάζα από σίδερα πήρε μεγαλόπρεπα φωτιά και έγινε ,έτσι, ο προτελευταίος τάφος του Κωστή Εμμανουηλίδη, 22 ετών,υδραυλικό με δικό του μαγαζί και νοσηρή αγάπη για την ταχύτητα. Η σύντομη ζωή του Κωστή έκλεισε χωρίς, ευτυχώς, μεγάλη αγωνία. Τα τελευταία του λόγια ήταν "Όχι ρε πούστη μου..." και τα πρόφερε 1 δευτερόλεπτο πριν την σύγκρουση. Η ζωή του Κωστή τερμάτισε απλά, χωρίς πόνο και βάσανα. Όπως όταν απότομα ,το βράδυ , κόβεται το ρεύμα και ξαφνικά βασιλεύει το βαθύ σκοτάδι ή όταν η αγαπημένη σου ταινία τελειώνει χωρίς προειδοποίηση και ξαφνικά πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

Πίσω από το τιμόνι της παλιάς μερσεντές , και τώρα σχεδόν ένα με αυτό, βρίσκονταν η 35χρονη δασκάλα χορού Ευγενία Ηλιάδου με προορισμό την Αθήνα όπου κατοικούσε η Θεία της η Κατίνα και που πρόσφατα είχε υποβληθεί σε χημειοθεραπεία. Σε ένα περίεργο παιχνίδι της τύχης ή Ευγενία ,παρόλο που ένας αριθμός από σίδερα είχα διαπεράσει το κορμί της χωρίς να αφήνουν καμία ελπίδα για την επιβίωση της, είχε την συνείδηση της ακέραιη, αν και όχι για πολύ ακόμα. Η ταχύτητα με την οποία όλα συνέβησαν μαζί με την σφοδρότητα της σύγκρουσης έκαναν τα φονικά μέταλλα του αυτοκινήτου να μπουν στον κορμί της Ευγενίας Ηλιάδου όπως το μαχαίρι στο βούτυρο. Ακαριαία, οι νευρικές απολήξεις της είχαν συνωμοτήσει ώστε το μόνο που να νιώσει να είναι ένα απαλό σπρώξιμο στην σπονδυλική στήλη και μετά τίποτα. Ένας στεναγμός θα μπορούσε ίσως να περιγράψει αυτό που ένιωσε, αλλά ένας στεναγμός υπόγειος, σκοτεινός και άηχος, ένα "αχ" που λέγεται μέσα σε ένα όνειρο.

Δύο λεπτά θα έμεναν μέχρι να κατέβει κι αυτός ο διακόπτης. Χρόνος όπου η νεαρή δασκάλα θα είχε για να σκεφτεί την ζωή της και ,χωρίς αμφιβολία, τον επερχόμενο θάνατο. Με ένα εσωτερικό χαμόγελο ανακούφισης είπε αυτά τα λόγια μέσα απ' το μυαλό:

"Μάλιστα!, άρα έτσι είναι όταν πεθαίνεις. Δεν είναι και τόσο τραγικό. Έζησα. Έζησα καλά.Περίεργο που δεν το πήρα ποτέ χαμπάρι. Τόσο παράξενο που έπρεπε να φτάσει αυτή η στιγμή για να συνειδητοποιήσω σε πόση ευτυχία πρόλαβα να βουτήξω. Δεν με πειράζει που θα φύγω. Τι κρίμα που δεν μπορώ να σκάσω από τα γέλια τώρα. Αναπολώ την στιγμές που έκλαιγα μόνη επειδή ο Μιχάλης με άφησε για να βρει την τύχη του αλλού. Τι ευτυχία , να ζεις κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο. Να ρουφάς τις στιγμές σταγόνα σταγόνα. Ένα ποτήρι δροσερό νερό και ο ήχος των κλαδιών που χτυπιούνται όταν φυσάει. Χλατς χλουτς τα πόδια μου στο χιόνι. Οι φωνές των μικρούτσικων πλασμάτων στην παραλία...νομίζω πως ακούω αστραπές...."

Ήρεμα πέρασαν και τα τελευταία 30 δευτερόλεπτα στην σιωπή. Καθώς η αυλαία έπεφτε ήσυχα χωρίς χειροκροτήματα. Σκοτείνιασε νωχελικά και τρυφερά. Εκατοντάδες νευρώνες έσβηναν αδιάκοπα δίνοντας την σκυτάλη στο σκοτάδι του ασυνείδητου ύπνου λίγο πριν κάποιες άλλες οικογένειες νευρώνων παύσουν και σηματοδοτήσουν την απόλυτη ανυπαρξία. Το μηδέν. Την επιστροφή στο ίδιο σκοτάδι απ' όπου πριν 35 χρόνια ξύπνησε κλαίγοντας η όμορφη Ευγενία. Στο σκοτάδι που θα συναντηθούμε όλοι μαζί και πάλι.

Yeah, but can he do this?

2011-07-16T13:23:00.000+03:00

"Ο μεγαλύτερος παπάρας των Βαλκανίων" από τον Λέλο Μπιχλιμπίδη

2011-07-13T22:47:00.001+03:00

Ναι. Καλά το καταλάβατε. Θα μιλήσω για μένα. Με λένε Λέλο Μπιχλιμπίδη. Δεν είναι φυσικά αυτό το πραγματικό μου όνομα. Το αληθινό μου όνομα είναι Γιώργος Καημενόπουλος αλλά το άλλαξα για προφανείς λόγους. Ο εκδότης μου επέμενε, δηλαδή ,γιατί εμένα δε με πείραζε και πολύ. Αν αξίζεις πραγματικά στην ζωή, πόσο μπορεί να σε επηρεάσει ένα πιασάρικο όνομα. Δεν πηγαίνω και για τραγουδιστής.

Θα εξηγήσω ,όσο μου το επιτρέπει η ικανότητα μου να αφηγούμαι, για ποιο λόγο είμαι μεγάλος παπάρας. Δεν είμαι απολύτως σίγουρος αν αποτελώ τον μεγαλύτερο παπάρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (έχω γνωρίσει μερικούς που θα άξιζαν ,επίσης, αυτόν τον τίτλο) αλλά ο τίτλος "μεγαλύτερος" δεν μπήκε τυχαία. Δηλώνει την μανία ή αλλιώς αυτήν την ηλίθια,άχρηστη ,χαρακτηριστική του βλάκα εμμονή με την κατάταξη. Ο μεγαλύτερος, ο σπουδαιότερος, ο καλύτερος. Του ανθρώπου που ενώ θα μπορούσε να παραμείνει ένας άγνωστος και ασήμαντος ανθρωπάκος προτιμάει να γίνει ο μεγαλύτερος παπάρας, που τυφλωμένος από την λάμψη της λέξης "μεγαλύτερος" δεν βλέπει ότι την ακολουθεί η λέξη παπάρας.

Δεν κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα εύκολα. Προηγήθηκε αρκετή σκέψη και αρκετό σκάψιμο. Ακολούθησα την συμβουλή του Καζαντζάκη αφού διάβασα την "Ασκητική". Είπα "δε μπορεί κάτι παραπάνω θα ξέρει από εμένα" αν και ως γνήσιος Έλλην δυσκολεύτηκα αρχικά να το παραδεχθώ.

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θα ΄ναι ο θάνατος.

Για 25 χρόνια, έσκαβα συνεχώς. Σκοτάδι σαν πίσα, τίποτα. Κάποια στιγμή έφτασα στον πάτο. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ήταν ο πάτος γιατί ήταν τόσο σκληρός που μόνο κάποιος με δυναμίτη θα μπορούσε, ίσως ,να τον σπάσει. Εγώ είχα μόνο τα αδύναμα και γυμνά μου χέρια. Πρέπει να ήταν ο πάτος. Τουλάχιστον για έναν άνθρωπο σαν εμένα. Ίσως ο Καζαντζάκης να έσκαψε πιο βαθιά(Για να είμαστε δίκαιοι ο άνθρωπος έγραψε ελληνογαλλικό λεξικό στο δημοτικό. Μάλλον γεννήθηκε με πιο δυνατά χέρια). Δεν έχει όμως σημασία αυτό όσο το ότι βρήκα κάτι πολύ σημαντικό, έναν θησαυρό που τον έχω ακόμα σπίτι και του ρίχνω καμια ματιά πότε πότε.

Ένας παράξενος βικτοριανός καθρέφτης , λίγο σπασμένος και σκονισμένος. Τον κράτησα στα χέρια μου σαν έναν αληθινό θησαυρό που κέρδισα έπειτα από πολύ κόπο και ιδρώτα. 25 χρόνια δεν είναι και λίγα σκέφτηκα και τον έφερα απέναντι μου, αφού καθάρισα την σκόνη. Μόλις άρχισα να διακρίνω, μέσα απ' το σπασμένο καθρέφτη, με δυσκολία ένα άσχημο πρόσωπο. Μια σκατόφατσα. Ένα τόσο κακοφτιαγμένο, λιγδιασμένο, χλωμό μούτρο με τεράστια μύτη και στραβά χείλη σαν του σταλόνε. Αναρωτήθηκα τι βλέπω όταν πρόσεξα στο κάτω μέρος να διακρίνεται μία πρόταση στα Εγγλέζικα:

"Ίσως, ο μεγαλύτερος παπάρας των Βαλκανίων"

Πρόσφατα, πριν 2 περίπου χρόνια δηλαδή, είχα στείλει με email ένα research proposal σε έναν Έλληνα καθηγητή του Berkley, που για λόγους ανωνυμίας δεν θα αναφέρω το επίθετο του, τον Χριστο. Πολύ cool άτομο ο Χρίστος και έχει κάνει σπουδαίες ανακαλύψεις στο χώρο της θεωρητικής πληροφορικής. Δύσκολα πράγματα και αφηρημένα. Αλγόριθμοι, μαθηματικά τόσο προχωρημένα που τα βλέπεις και όταν τα διαβάσεις και νομίσεις ότι τα κατάλαβες μόλις τότε αρχίζεις και διακρίνεις μια μούτζα ανάμεσα στα πολύπλοκα μαθηματικά σύμβολα και μια λέξη: "όρσε". Τουλάχιστον έτσι συνέβη σε μένα. Ε, λοιπόν ο Χρίστος μόλις είδε το proposal, μου έστειλε έπειτα από 10 λεπτά ένα email που είχε μόνο subject:

"LOL"

Φυσικά μετά από αυτό δεν είχα την διάθεση να στείλω κάποιο καινούργιο proposal, αλλά ο Χρίστος που φάνηκε να απολαμβάνει αυτήν την ιδιόμορφη κουταμάρα μου, με παρότρυνε να στείλω κι άλλα. Τα προώθησε στον κύκλο του κορυφαίου αυτού πανεπιστημίου και σύντομα έγινα γνωστός. Κάτι σαν τον Einstein αλλά από την ανάποδη.

Σε ένα από τα ταξίδια του στην Αθήνα, με προσκάλεσε στο Πολυτεχνείο όπου τον γνώρισα και γίναμε ,περίπου, φίλοι. Εγώ του έλεγα παπαριές και αυτός κάτι διαστημικά για την θεωρία κατηγοριών , για τον ισομορφισμό και για την αλγεβρική τοπολογία.

Μια Κυριακή που τα πίναμε σε ένα τσιπουράδικο στου ψειρή, πήρα το θάρρος να κουβαλήσω μαζί μου και τον σπασμένο βικτοριανό καθρέφτη για να του το δείξω. Δεν είχα κάτι να με κάνει περήφανο περισσότερο από αυτό το απόκτημα. Μια φορά, βέβαια, σε ένα λουναπαρκ είχα κερδίσει ένα αρκουδάκι στη σκοποβολή αλλά το έδωσα στη κοπέλα που είχαμε βγει μαζί ραντεβού. Το έστρεψε στον εαυτό του, είδε την μουτσούνα του και την πρόταση "Καλός είσαι και του λόγου σου". Χαμογέλασε και κυριευμένος από την περιέργεια του πραγματικού ερευνητή το έστρεψε στη φάτσα μου και είδε το "Ίσως, ο μεγαλύτερος παπάρας των Βαλκανίων". Γιώργο, μου είπε χαμηλόφωνα από ευγένεια, αυτός ο καθρέφτης δεν είναι ακριβείας. Εσένα ,τώρα, σε ξέρουν και στην Αμερική.

Έχω δώσει στον Χρίστο την διεύθυνση αυτού του blog και απ' ότι δείχνει ,τουλάχιστον, διαβάζει αυτά που γράφω. Σε ένα email μου γράφει:

"Ρε μπαγάσα, μπορεί στα επιστημονικά να είσαι εντελώς άσχετος, αλλά στη μαλακία είσαι αξεπέραστος"

Δεν είναι και λίγο να είσαι πρώτος. Έστω κι αν πρόκειται για την μαλακία.

Poison Oak - Bright eyes

2011-07-13T22:35:00.001+03:00

Franz Kafcar

2011-07-13T22:29:00.001+03:00

What the hell does it all mean anyhow?

2011-07-12T20:20:00.004+03:00

What the hell does it all mean anyhow?
Nothing. Zero. Zilch.

Nothing comes to anything, and yet
there's no shortage of idiots to babble.

"The horror," Kurtz said at the end

of Heart of Darkness. "The horror."

Lucky Kurtz didn't have the Times delivered
in the jungle, then he'd see some horror.

Ωδή στην φιλία

2011-07-10T23:05:00.006+03:00

Καλοκαίρι. Διακοπές. Το ειρκοντίσιο αναμμένο κι εγώ ξαπλωμένος αναπαυτικά στο κρεβάτι με το αριστερό μου χέρι να κρατάει μια φωτογραφία της γυμνής,γοητευτικής Πάμελας Άντερσον σε μια άκρως ερωτική στάση όπου τα σιλικονάτα της στήθη έπιαναν περίπου τα 3/4 της φωτογραφίας.

Πέντε λεπτά αργότερα η ίδια φωτογραφία έπαυε ,απότομα, να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον.Την δίπλωσα και την άφησα στο κομοδίνο σαν ένα οποιοδήποτε,κοινό κομμάτι χαρτί χωρίς καμιά αξία. Παράξενο σκέφτηκα , κρατώντας το πρόσωπο μου όπως οι φιλόσοφοι, πως τα ίδια πράγματα που κάποτε μονοπωλούσαν τον χρόνο μας ,ξαφνικά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο καθώς γερνάμε, σταματούν να παίζουν ρόλο στη ζωή μας. Η αλήθεια , βέβαια , ήταν πως σε μία ώρα θα βρισκόμουν πάλι στην ίδια στάση να θαυμάζω με ανανεωμένο ενδιαφέρον το ίδιο κομμάτι χαρτί που άφησα πριν λίγο, με περισσή περιφρόνηση, στο κομοδίνο.

Ξαφνικά, ο εκνευριστικός ήχος του τηλεφώνου, ακούστηκε βγάζοντας με από την καλοκαιρινή νιρβάνα που βρισκόμουν. Μόλις που ξεχώριζα στην άλλη γραμμή τη φωνή του φίλου μου Τάκη ανάμεσα από μια βουή πολυκοσμίας:

"Έλα ρε μαλάκα που είσαι;"

"Να μωρέ, εδώ. Τίποτα."

"Τι κάνεις;"

"Μαλακίζομαι..."

"Τι μαλάκας που είσαι ρε! χαχα. Ξεκόλλα. Είμαστε εδώ με τα παιδιά και χαλαρώνουμε παραλία. Έλα κέντρο, θα είμαστε για τουλάχιστον 7-8 ώρες ακόμα."

"Καλά, ίσως έρθω."

"Τι ίσως βρε μαλακιστήρι; Άντε σε περιμένουμε. Μην κάνεις καμιά μαλακία και δεν έρθεις."

Δεν είχα καμία διάθεση να δω πάλι τον Τάκη. Παρόλο που υπήρξε φίλος μου για πολλά χρόνια, τον τελευταίο καιρό κατέληξα να τον αντιπαθώ. Διαλέξαμε διαφορετικούς δρόμους και χωρίς να το πάρω χαμπάρι καταλήξαμε δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι. Εντάξει, πήρε κι αυτός δίπλωμα απ' το πολυτεχνείο. Πήρε και μεταπτυχιακό. Πότε πότε έκανε και τον μάγκα ότι θα πάει στο Λονδίνο για διδακτορικό για να ρίξει γκομενάκια. Ήταν όμως άνθρωπος απαίδευτος. Η συμπεριφορά του και το γεγονός ότι είχε σε μεγάλη εκτίμηση την λέξη μαλάκα με έκαναν ,καθώς ανακάλυπτα τον εαυτό μου και ποιος είμαι, να καταλάβω ότι οι ώρες που κάναμε παρέα ήταν πεταμένες. Δεν είχα πρόβλημα που με έλεγε μαλάκα, εξάλλου δεν με πείραζε να ακούω την ιδιότητα μου , είχα την αυτογνωσία ότι αυτή η λέξη με χαρακτηρίζει περισσότερο απ' το ,ας πούμε, η άλλη μου ιδιότητα (μηχανικός υπολογιστών). Αυτό που με έκανε να βγάζω σπυριά ήταν οι θέσεις μέσα στις προτάσεις που επέλεγε να την χρησιμοποιήσει ,αυτήν και τα παράγωγα της. Περισσότερο ακόμη και από την συχνότητα που την χρησιμοποιούσε. Φανέρωνε έλλειψη σεβασμού για την ελληνική γλώσσα και ήταν , χωρίς αμφιβολία, κακοποίηση της.

Παράδειγμα: "Πω πω, τι καταπληκτικά εφέ ήταν αυτά στην ταινία! Μαλάκα....!" Η λέξη μαλάκα έμπαινε αντί μιας επιπλέον ένδειξης κατάπληξης. Ένα βαθμό εντυπωσιασμού που μόνο η λέξη μαλάκα στο τέλος της πρότασης θα μπορούσε να δηλώσει. Ακόμη: "Μαλάκα, έκανε η μάνα μου ένα μουσακά σήμερα. Λουκούμι!". Εδώ η λέξη μαλάκα αντικαθιστούσε τη λέξη φίλε ή το όνομα μου.

Είναι γεγονός πως ήμουν και παραμένω μαλάκας με την αυθεντική και αρκετές από τις λογικές ερμηνείες και χρωματισμούς της λέξης. Μερικές φορές σε πολλούς βγαίνει ασυναίσθητα η έκφραση: "Συγνώμη ρε φίλε, αλλά γράφει μαλάκας στο κούτελό μου;". Σε εμένα όχι. Το έχω αναρωτηθεί πολλές φορές (συνολικά 574) και η άμεση αντίδραση μου ήταν να πάω στον καθρέφτη του μπάνιου για να κοιτάξω.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι έσταξε το ίδιο απόγευμα στην παραλία την στιγμή που απολάμβανα αμέριμνος τον τρίτο φραπέ με γάλα και πολλά παγάκια παρέα με τον Τάκη και πέντε άλλους "μαλάκες". Έφτασε η δικιά μου η σειρά να μιλήσω για το θέμα που με ενδιαφέρει, χωρίς φυσικά να λαμβάνω υπόψη τι έχει λεχθεί πριν όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Εκείνη την περίοδο είχα παθιαστεί με έναν διάσημο Αμερικανό ζωγράφο. Τον Mark Rothko. Πριν περίπου ένα μήνα είχα επιστρέψει από ένα σύντομο ταξίδι στο Λονδίνο όπου είχα την ευκαιρία να δω μια έκθεση αφιερωμένη στον μεγάλο ζωγράφο και, όπως ήταν φυσικό, ήμουν συνεπαρμένος. Τους μίλησα για το θαυμασμό μου για το έργο του, την πρωτοπορία του και τις μεταφυσικές του αποχρώσεις. Για την αγάπη μου στον χαρακτήρα του και τις αγωνίες του. Το πως ξέφυγε από μια Ευρώπη που το μίσος είχε ποτίσει μέχρι και τις πέτρες. Για το πως, μια μέρα , αποφάσισε, έτσι απλά, να μας αφήσει με το κεφάλι ψηλά αφού καταπιεί ένα μπουκαλάκι αντικαταθλιπτικά και ξεσκίσει τις φλέβες του.

Το σχόλιο του Τάκη ήρθε σαν μια σφαίρα στο κεφάλι εκεί που περπατάς αμέριμνος: "Α, αυτόν; Τον ξέρω ρε! Ρε μαλάκα, τι μαλακίες είναι αυτές; Οι ζωγραφιές τους μοιάζουν σαν το πατάκι μου! Μουαχαχαχα!" είπε με την ακλόνητη σιγουριά του ημιμαθή που δεν τρομάζει στην συνειδητοποίηση της άγνοιάς του και δεν φοβάται καθόλου να μηδενίσει αυτό που δεν καταλαβαίνει. Πίστευε ότι 65 μαθήματα στο πολυτεχνείο και άλλα 15 στο μεταπτυχιακό είναι αρκετά για να σου δώσουν την άδεια στον βανδαλισμό με τον λόγο σου. Δεν μπόρεσα να πω κάτι σαν υπεράσπιση αυτού που άκουγα. Ήταν σίγουρος ότι άμα του δίνανε μπογιές θα ζωγράφιζε τα ίδια αμέσως. Αισθάνθηκα όπως όταν βγήκα από ένα πανέμορφο θέατρο στολίδι στην Αθήνα και είδα στον τοίχο το "Σκατά στους κουλτουριάρηδες" με μαύρη μπογιά λίγο αργότερα από το γεγονός της δολοφονίας ενός εφήβου από έναν εγκληματία παράφρονα αστυνομικό.

Σήμερα ο Τάκης είναι στο Λονδίνο σε μια θέση ερευνητή στο UCL και έχουμε να μιλήσουμε από εκείνο το απόγευμα στην παραλία. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνει, ούτε καν αν γίνει πρωθυπουργός της Αγγλίας και με κοροϊδεύει μετά που εγώ έμεινα στάσιμος και δεν κατάφερα τίποτα στην ζωή μου. Φοβάμαι μόνο μην , κατά τύχη, πέσει το μάτι του στο blog μου και μου πει: " Τι μαλακίες γράφεις ρε μαλάκα στο blog; Τόση μαλακία σε έχει βαρέσει στον εγκέφαλο, μαλάκα. Μια ζωή μαλάκας. Μαλάκας ήσουνα, μαλάκας θα παραμείνεις. Μαλάκα!" όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά παρόλο που προσπαθώ να μην λέω ψέμματα στον εαυτό μου, η αλήθεια όταν λέγεται με αυτήν την λέξη, με παγώνει και δεν ξέρω τι να απαντήσω. Κι ας προέρχεται από έναν μαλάκα σαν τον Τάκη.

A Line Allows Progress, a Circle Does Not - Bright Eyes

2011-07-10T23:02:00.001+03:00

As you try to find some source of light

Try to name one thing you like

You used to have such a longer list

And light you never had to look for it

But now it's so easy to second guess everything you do

Until all you want is to finish this half empty glass

Before the ice melts away

Poe's wisdom

2011-07-10T22:53:00.000+03:00

Τέχνη

2011-07-09T04:27:00.009+03:00

Άπαξ και φτιάξεις τέχνη, τι τα θες τα βραβεία , τα λεφτά και τις γυναίκαι;

Το παν είναι να μείνεις στην ιστορία όπως οι μεγάλοι καλλιτέχναι και δημιουργοί.

Να αφήσεις κάτι πίσω σου να 'ουμ. Ένα μεγάλο έργο, ένα ποίημα, ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα. Να το αφήσεις να το χαίρονται οι μελλοντικαί γενεαί. Να το αρπάξει ο μελλοντικός νεανίας για να γευτεί σοφία και να βάλει λίγο μυαλό.

Η τέχνη δεν είναι παίξε γέλασε.

Επειδής να πούμε τη σήμερον ημέρα πολύ θολούρα περί τέχνη, σινεμά και... μπουρμπούτσαλο, αμα λάχει να 'ουμ, δε μπορεί να 'ρχετε πάσα μια κερία να σου βγαίνει από ραδίου, τελεόραση και 'φημερίδα και να μας φλομώνει να ούμε, στο έτσι, στ' αλλιώς, στ' αλλιώτικο, στο πασαλιμανιώτικο, υπογραφή να πούμε τζίφος ναι μεν Κελεμίδης, Μαρία Απαυτοπούλου, Ράφος Βασαηλίδης, Δάνος Νανίκας να πούμε και άμα λάχει... Τί δουλειά κάνουμε εμείς, να 'ουμε; Ψάρια πουλάμε;

Η κουλτούρα ρε μάγκα, δεν είναι τυχαίο πράμα τη σήμερον ημέρα, αμα λάχει να πούμε. Και επειδής να πούμε δε πιάνει η δικιά σου η γκλάβα και δεν ανθίζεσαι, δε πα' να πει οτι δε πιάνει και τ' αλλουνού η γκλάβα άμα λάχει να 'ούμε. Καθότι τα ψηλά νοήματα δε θα ανθίζεται ο κόσμος. Δε τη ψιλιάζεται τη δουλειά.

Και ενώ εσύ του λές να πούμε μεταξύ των δυο οδών, συντομοτέρα η ευθεία, αυτός σου λέει Ταρζαν, γκαούρ και τσίτα. Κυκλοφοριακόν χάος.

however vast the darkness

2011-07-09T04:26:00.000+03:00

Στο "κορίτσι τρελό σαν πουλί"

2011-07-08T18:32:00.011+03:00

She has come possessed

Who admits the delusive light through the bouncing wall,

Possessed by the skies

She sleeps in the narrow trough yet she walks the dust

Yet raves at her will

On the madhouse boards worn thin by my walking tears.

Στο "κορίτσι τρελό σαν πουλί", που μου 'δειξε τι πα να πει έρωτας και με τρέλανε τελείως.

Στο τρελοκόριτσο που κάποτε με άρπαξε απ'το χέρι και με τραβούσε μέσα στους λαβυρίνθους μισοφωτισμένων υπογείων όπου κατάλευκα φαντάσματα με ροζ παντόφλες και ζωγραφισμένα χαμόγελα έκλειναν μεθοδικά τις χαραμάδες μην δραπετεύσει η απόγνωση.

Στο κορίτσι με το μελωδικό χαμόγελο και τα μάτια που με κοίταξαν και είδα. Έναν άλλο κόσμο, μέσα σε έναν άλλο κόσμο που έπαιζε κρυφτό με τον εφιάλτη και κέρδισε μια φορά. Ούτε κι εγώ ξέρω πως.

Στο κορίτσι με τα ξανθά μαλλιά που έσκαγε κρυφά πολύχρωμα βεγγαλικά για να δω πως μοιάζει το φως και η ελπίδα.

Τότε που ένα μπαμ! κάλυψε για μια στιγμή τις κραυγές των χαμένων. Ω, τι ευτυχία.

Στο κορίτσι μου, που ζωγράφισε μια τεράστια καρδιά σε ένα λυπημένο κομμάτι χαρτί και μου είπε:

"Να, δες! έτσι μοιάζει η αγάπη", με έπιασε απ΄το καφέ πουκάμισο του βασανιστηρίου και αφού με φίλησε τρυφερά στα χείλη εξαφανίστηκε με ένα "Πουφ" και έμεινα να κοιτάζω τον λευκό τοίχο, αγκαλιά με τους χαμένους.

"Κοίταξε... κατα που?"

2011-07-07T00:15:00.006+03:00

"Κοίταξε... κατά που?" χαχα πολύ καλό!

Φιλαράκι άστα να πάνε. 33 χρονάκια έχω πήξει στη μαλακία και στην τσόντα. Φοβάμαι μή καμιά μέρα νευριάσει ο θεός μαζί μου και μου παραλύσει το δεξί χέρι και τότε τι θα κάνω!;

Δε ξέρω αν με πιάνεις;; χαχα.

Ο Τάκης όπως τον φαντάστηκα είναι αρκετά ψηλότερος από 1,76 (Περίπου 1,98) αλλά μοιάζει σαν της μαϊμούς τον κώλο. Δεν κατάλαβα όμως γιατί είναι καλύτερο από το 1,67 (που είμαι εγώ) ας πούμε;; Μήπως το γεγονός ότι δεν έχω βρει να γαμήσω να οφείλεται στο ότι είμαι στούμπος; Δεν ξέρω, ίσως... δεν το έχω σκεφτεί και πολύ.

Σε αυτό με την αξυρισιά που λες, δεν έχεις δίκιο. Το έχω δοκιμάσει κι εγώ. Τζίφος. Είτε βγω ξυρισμένος είτε αξύριστος, το βράδυ που θα γυρίσω από τα μπαρ πάλι μαλακία θα βαρέσω μόνος μου.

Ίσως να παίζουν και άλλοι παράγοντες ρόλο, όπως το αν είσαι αστείος και έχεις χιούμορ όπως ήταν ο Woody Allen που έβγαινε με τα πιο σένικα γκομενάκια της εποχής του. Παρόλο που ήταν κι αυτός κοντός , άσχημος και φορούσε κάτι πελώριες γυαλαμπούκες είχε πολύ πέραση.

Τι να πω. Δεν το έχω ψάξει το θέμα όπως εσύ.

Pills

2011-07-07T00:12:00.003+03:00

Σ'αγαπώ πολύ

2011-07-06T19:47:00.002+03:00

"Σ'αγαπώ πολύ"

Της ψιθύρισα στο αυτί και έκανα να εξαφανιστώ πριν με πλακώσει στις μπάτσες ο γκόμενος της που κάθονταν πιο πέρα στο μπαρ και έπινε τεκίλες με τον ιδιοκτήτη. Ήταν διπλάσιος από εμένα. Δεν μ' έπαιρνε να κάνω τον μάγκα αν και θα καθόμουν να με σαπίσει στο ξύλο ο μπούλης για ένα τέτοιο λουκουμάκι σαν την Αλεξάνδρα.

Θα είχα φτάσει κιόλας στον απέναντι γαλαξία απ' την βιασύνη μου αν η Αλεξάνδρα δεν μου κρατούσε το χέρι και δεν με τραβούσε προς το μέρος της. Σάστισα. Περίμενα λίγα δευτερόλεπτα κοιτώντας τα μάτια της, ένιωσα την καρδιά μου να επαναστατεί και τον έρωτα να φουντώνει.

"Εγώ να δεις πόσο!"

Είπε με ένα εντελώς φυσικό τρόπο και για μια στιγμή πρέπει να σταμάτησα να ακούω τις αηδίες που έπαιζε ένας τελειωμένος DJ που τα πρωινά δούλευε στα Goody's ταμίας. Πάγωσα μαζί με τον χρόνο. Ένα σιδερένιο ρολόι που στόλιζε το μπαρ έχοντας την εντύπωση ότι είναι όμορφο και μοντέρνο, με λυπήθηκε και τρεμόπαιξε τους λεπτοδείκτες του για συμπαράσταση. Ένα ρολόι που προκαλούσε αρνητικά τις αισθήσεις μου, που αν το είχα σπίτι θα το πετούσα από τον 5ο όροφο του διαμερίσματος μου για να το γλιτώσω από τις ψευδαισθήσεις και την μάταιη ζωή του. Είχε όμως την ασυνήθιστη καλοσύνη να παίξει έναν μικρό ρόλο στο δράμα μου κι όταν αργότερα έφυγα του έριξα μια τελευταία ματιά , όχι για να δω την ώρα αλλά να του γνέψω ένα ευχαριστώ.

Πλησίασα να φιλήσω τα κατακόκκινα χείλη της προσπαθώντας ταυτόχρονα να νικήσω την παρόρμηση να την αφήσω έγκυο με δίδυμα (ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι), όταν η σκατόφατσα γύρισε προς το μέρος μας γιατί ξαφνικά ο εγκέφαλος του αποφάσισε να λειτουργήσει ξανά μήπως τον περάσουν για εντελώς ανίκανο. Λίγα κλάσματα δευτερολέπτου πριν τα χείλη μου γευθούν την φραουλένια γεύση του παραδείσου και πιαστώ στα πράσα, έστριψα 180 μοίρες την μουτσούνα μου και το σώμα μου πέφτοντας άγαρμπα με φόρα αεριωθούμενου σε ένα τραπέζι γεμάτο με μπύρες και ποτά σε ψηλά ποτήρια.

Έτσι όπως προσγειώθηκα, αγκάλιασα ολόκληρο το τραπέζι και με επιδεξιότητα γυμναστή ολυμπιακών προδιαγραφών σωριάστηκα στο πάτωμα αρπάζοντας για να κρατηθώ κάπως, τον Βάγγο, έναν αλκοολικό θαμώνα που είχε το μπαράκι για δεύτερο του σπίτι. Ευτυχώς, ζούμε σε ένα πολιτισμένο και ειρηνικό κόσμο μιας και το μόνο που άκουσα ,από την άβολη θέση που βρισκόμουν λουσμένος σε φτηνό αλκοόλ ήταν 3 χριστοπαναγίες ,2 γαμοσταυρίδια και τον μπούλη να γελάει σαν γαϊδούρι σε οργασμό όπως ήταν αναμενόμενο από την εκλεπτυσμένη αίσθηση του χιούμορ που είχε.

Εκεί, αγκαλιά με τον Βάγγο και την μύτη μου να ακουμπά στην ιδρωμένη μπάκα του, ξεχώρισα το σκοτεινιασμένο βλέμμα της Αλεξάνδρας και τα χέρια της να ακουμπάν το λαμπερό της πρόσωπο. Της έσκασα ένα χαμόγελο και πήρα σε απάντηση άλλο ένα που θα μπορούσα να κοιτάζω σαν χάφτας περισσότερο απ' όσες εβδομάδες ξόδεψα να πηγαινοέρχομαι στο Tate για να παίρνω μάτι το περίφημο γλυπτό "Το φιλί" του Ροντέν, σε σημείο που οι υπάλληλοι του μουσείου να γελάν μαζί μου κάθε φορά που με έβλεπαν να περπατάω εκεί δειλά, σαν κάτι καυλωμένα μπακούρια έξω από τα τσοντοσινεμά της Πλατείας Δημοκρατίας στο Βαρδάρι.

Όταν προσπάθησα να σηκωθώ, έκανα να βοηθήσω το Βάγγο που ξίνισε τη μούρη του λες και είχα πει κάποιο κακόγουστο ανέκδοτο. Είχε κιόλας φτάσει σύσσωμο όλο το προσωπικό του μπαρ για να καθαρίσει τα σπασμένα ποτήρια και να σφουγγαρίσει το πάτωμα από την γλίτσα. Έπιασα μερικά γυαλιά από ευγένεια αλλά η Λίτσα , μια εικοσάχρονη καλλονή φοιτήτρια που δούλευε ημιαπασχόληση, μου είπε ήρεμα "Δεν πειράζει, θα τα μαζέψουμε εμείς. Μην ανησυχείς."

Ο μαλάκας είχε αγκαλιάσει την Αλεξάνδρα μου και παρακολουθούσε το θέαμα κι εμένα, με το ενδιαφέρον του σινεφίλ που πετάγεται από την πολυθρόνα του στο σινεμά όρθιος όταν βλέπει για εικοστή φορά τον Μπόγκαρτ να πιέζει την Ίνγκριντ Μπέργκμαν να φύγει με τον γκόμενο της για να γλυτώσει τους Ναζί και το στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Έφυγα με την ανάμνηση του χαμόγελου της και την ελπίδα πως κάποια μέρα θα την κάνω ολοδική μου, θα χαρώ κάθε σπιθαμή του λυγερού κορμιού της , θα της κρατήσω το πρόσωπο και θα παίξω πιάνο στα χείλη της, με τα χείλη μου.

Στο σπίτι, άνοιξα τον υπολογιστή και έβαλα στο shuffle (τυχαία αναπαραγωγή) την μουσική μου βιβλιοθήκη. Ήταν η φωνή της Φλέρυ Νταντωνάκη σε μία διασκευή γνωστού τραγουδιού του Τσιτσάνη "Χωρίσαμε ένα δειλινό" με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

"Πονώ σαν συλλογίζομαι

τα όμορφα τα βράδια

που μου ‘δινες γλυκά γλυκά

όρκους φιλιά και χάδια"

"Δεν μας παρατάς κι εσύ με τον νταλκά σου" σκέφτηκα και έκλεισα το καπάκι του λάπτοπ σαν να έκλεινα τον κάδο σκουπιδιών με δύναμη, όπως συχνά κάνω όταν πετάω τα σκουπίδια.

Moulin Rouge

2011-07-06T19:45:00.000+03:00

Βρήκα γκόμενα

2011-07-04T18:47:00.001+03:00

"Βρήκα γκόμενα" μου είπε κατενθουσιασμένος και έγλειψε για μία ακόμη φορά ένα ροζ παγωτό γρανίτα που έσταζε σαν αηδία στα ιδρωμένα χέρια του. Ο Τάκης είναι φίλος μου από το Γυμνάσιο και είχαμε την "τύχη" να περάσουμε και οι δύο στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης που βρίσκεται στη Σίνδο. Αν και τα μόνα μας κοινά είναι η απεριόριστη λατρεία για τον πίτα γύρο με απ' όλα και φουλ κρεμμύδια και την μπουγάτσα με κρέμα μαζί με μια μισόλιτρη μπουκάλα κακάο, η μοίρα μας ένωσε έτσι ώστε να κάνουμε καθημερινή παρέα και να γίνουμε μία ιδιόρρυθμη παραλλαγή του "κολλητοί".

Η δήλωση του αυτή με άφησε μαλάκα. Πέρα απ' το ότι μοιάζει σαν ανάποδο γαμώτο, ποτέ δεν έδειξε ανοικτά κάποιο ενδιαφέρον για το γυναικείο φύλο (ούτε το ανδρικό) παρόλο που ο σκληρός του δίσκος είναι φουλαρισμένος με τσόντες για κάθε γούστο. Εντάξει, είναι σε όλους γνωστό ότι στην ομορφιά δεν συναγωνίζεται τον Αλέν Ντελόν ή τον Μάρλον Μπράντο , αλλά θα μπορούσε να σουλουπωθεί λίγο αν έκανε πιο συχνά από μια φορά το μήνα μπάνιο και έριχνε ένα κούρεμα πότε πότε στα λαδωμένα του μαύρα αραιά μαλλιά που πετάνε σαν τις παλιατζούρες τα F15.

"Ποια είναι ρε συ Τάκη; Πότε συνέβη και δεν πήραμε χαμπάρι;" τον ρώτησα καθώς κόντευε να καταπιεί το ίδιο το ξυλάκι από την γρανίτα. Τέτοια αναισθησία ανθρώπου σπάνια την συναντάς. Μπορεί να καίγεται το σπίτι του τη νύχτα και να πάει να φτιάξει φραπέ για να ανοίξει βλέφαρο. Στην κοσμάρα του. "Τη λένε Σωσώ, της έκανα φορμάτ και της έβαλα το Όφις στον υπολογιστή. Αυτή μου την έπεσε. Μου πήρε και πίπα. Δύο φορές. Δηλαδή πίπες, χαχα!" μου απάντησε με το χαμόγελο του νικητή που μόλις έχει πάρει το πρωτάθλημα της φόρμουλα 1 για 8η συνεχόμενη χρονιά και σκουπίζει τα μούτρα του από την σαμπάνια (γρανίτα στη δικιά μας περίπτωση).

Την επομένη, καθόμασταν με τον Γιώργο Αρλούμπα , τον Μάριο Μπούλη και την κοπέλα του Σάρα Μιγιάγκιχτου πίνοντας περιποιημένες φραπεδιές στο καφέ του κυλικείου του ΤΕΙ, όταν έσκασε μύτη ο Τάκης, αγκαζέ με μία μπιρμπιλομάτα νταρντάνα που φορούσε ένα κάτασπρο κολλητό φόρεμα και διέγραφε την άκρως ελκυστική σιλουέτα της, κάνοντας τα πονεμένα από την αγαμία μάτια μου να πεταχτούν έξω και το στόμα μου να κοντέψει να ακουμπήσει το βρωμερό πάτωμα.

"Γεια σας, παιδιά! Τι κάνετε; Από εδώ η Σωσω. Σωσώ τα παιδιά. Εμείς πάμε στο Προγραμματισμός ΙΙΙ , μπας και περάσουμε το μάθημα τον Ιούνη. Θα τα πούμε μετά". Αυτό το "εμείς" δεν μου κάθισε καλά. Πως είναι δυνατόν τέτοια σκατόφατσα να κυκλοφοράει ένα σένιο γκομενάκι σαν την Σωσω; Πως γίνεται ο Τάκης από μοναχός Αρσένιος στο Άγιο όρος , να βρεθεί με γυναίκα μοντέλα και να γαμάει σε καθημερινή βάση; Ό,τι Λογική είχα διδαχθεί στη σχολή βρέθηκε να καταρρέει μπροστά στον παραλογισμό της πραγματικότητας. Αυτό ήταν ικανό να κάνει τον διάσημο Άγγλο μαθηματικό και φιλόσοφο Μπερναντ Ράσσελ να σκίσει τα πτυχία του ,να πετάξει το Principia Mathematica στα σκουπίδια πηδώντας αμέσως μετά από μια ψηλή γέφυρα μέσα στα βρωμερά και παγωμένα νερά του Τάμεση. Ήταν ικανό να τρελάνει εντελώς τον Κουρτ Γκέντελ , να κάψει με ιεροτελεστία το πολύτιμο για την Πληροφορική Θεώρημα της μη-πληρότητας και να κλειστεί σε μουρλάδικο παριστάνοντας τον Περικλή με περικεφαλαία.

Εμένα ευτυχώς δεν με τρέλανε εντελώς αλλά την εβδομάδα που έμεινα κλεισμένος στο σπίτι με κατάθλιψη σκέφτηκα αρκετές φορές το νόημα της ζωής και το πόσο άδικη είναι. Μπήκα και σε ένα σάιτ που σου δίνει οδηγίες πως να ξεκάνεις την αφεντιά σου αλλά λίγο πριν η μάνα μου κουβαλήσει τον Θείο μου τον Ψυχίατρο να με πάρει την πίεση, κατά την Κυριακή το βραδάκι, μου πέρασε, είχε μαγειρέψει κι ένα μουσακά γλύκισμα για να με καλοπιάσει που ήρθε και με καλμάρισε.

Σήμερα, τρεις μήνες μετά, ο Τάκης νταραβερίζεται ακόμη με την Σωσώ κι έχει κόψει τα πολλά πολλά μαζί με μένα και την παρεά. Σκέφτομαι, κάθε φορά που κοιτάζω τις λεπτομέρειες του σοβατισμένου ταβανιού στο δωμάτιο, πως η ζωή είναι άδικη και συχνά έντονα παράλλογη: Πως δηλαδή ο ΠΑΟΚ δεν έχει πάρει ακόμη το πρωτάθλημα; Πως το μπουγατσατζίδικο στην Λαμπράκη έχει παραδεισένια μπουγάτσα και κοντεύει να δηλώσει φτώχεψη;. Αυτά και άλλα τέτοια ερωτήματα για τη ζωή με περνάνε από το μυαλό και με ηρεμούν τις στιγμές που φαντάζομαι τον Τάκη να χουφτώνει την Σωσώ.

Τι να κάνω; Ελπίζω μόνο ο Πανάγαθος Θεός να με ελεήσει με κάνα γκομενάκι. Να δώσω και ένα ρεπό στην καημένη την δεξιά μου παλάμη που βαράει υπερωρίες κάθε μέρα. Ζήτησα από τη μάνα μου να με ανάψει μια Λαμπάδα 1.5 μέτρο στην Αγία Βαρβάρα μπας και καλοπιάσω το Χριστούλη μας. Δεν της είπα όμως την αλήθεια γιατί το θέλω. Όταν με άρχισε τις παπαριές, ότι τις μεγάλες λαμπάδες δεν της ανάβουν για ψύλλου πήδημα, της πέταξα κάτι για το πτυχίο και τα μαθήματα που χρωστάω και το έχαψε. Πιστεύω να πιάσει τόπο η λαμπάδα και να μην πάρω πτυχίο πριν βρω τον έρωτα σε -έστω- κάποια από τις παραλλαγές του. Γιατί , για να είμαι ειλικρινής, το πτυχίο θα αργήσει λίγο και το διάστημα θα είναι πολύ μεγάλο για να παραμείνω ένα ακόμη ασήμαντο σαλονικιώτικο μπακούρι που κοιτάζει τον έρωτα με στρατιωτικά κιάλια.

Dream a Little Dream of Me - Bing Crosby

2011-07-04T18:46:00.000+03:00

The IT Crowd

2011-07-04T18:44:00.000+03:00

Barton Fink

2011-07-02T16:07:00.001+03:00

Αν είναι δυνατόν τέτοιο ΘΡΑΣΟΣ!!!

2011-06-30T17:04:00.001+03:00

Ρε φιλαράκι τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά στο τουίτερ; Προσπαθείς να κάνεις τον βλάκα για ν' αποδείξεις τι; Ότι είσαι ο Σωκράτης;;;; χαχαχαχαχαχα

Βρε αγράμματε άσχετε!!!!! Πως μιλάς έτσι;;; Ξερεις ποιος είμαι εγώ; Διάβασες το κείμενο του Νίκου Δήμου (με το ζόρι μια ψωροσελίδα) και μας κάνεις το έξυπνο;;;;; Που αμφιβάλλω αν έχεις διαβάσει βιβλίο πάνω απο 1500 σελίδες…… που να το βαράς στο γραφείο και να κάνει Γκντοουυππ! Ξέρεις βρε τι εστί Νίτσε; Τι εστί Σοπενάουερ; Τι εστί Κίρκεγκοορ;;; Που πιάσαμε ένα ίντερνετ και αμέσως γίναμε ξερόλες και κάνουμε τους εξυπνάκηδες σε αυτούς που έχουν ένα τοίχο 5 τετραγωνικά γεμάτο κάδρα με πτυχία….

Συγχύστηκα πάλι γαμώτο. Πάω να φάω μια πάστα με σοκολάτα…..

Αλίκη

2011-06-30T06:15:00.002+03:00

Δεν ξέρω πότε θα πεθάνω. Το σίγουρο είναι ότι κάποια μέρα θα συμβεί. Γύρω μου πεθαίνουν άνθρωποι που βρίσκονται σε διάφορα σημεία του ηλικιακού φάσματος. Κάποιοι τυχεροί θα πεθάνουν γέροι όπως ο παππούς μου που έχει ζήσει ήδη 90 χρόνια και έχει βάλει σκοπό να ξεπεράσει τα 100. Άλλοι λιγότερο τυχεροί θα πεθάνουν εκεί γύρω στα 60 με 70 από καμία καρδιά ή κανένα καρκίνο. Και πάει λέγοντας ανάλογα με τον βαθμό τύχης του καθένα μας. Πάντως δεν πιστεύω εγώ να την σκαπουλάρω όσο όμορφος και αν είμαι ή επειδή ο λογαριασμός μου στην τράπεζα κοντεύει να ανατιναχθεί από τα πολλά λεφτά, αν και μερικές φορές συμπεριφέρομαι λες και δεν θα πεθάνω ποτέ. Όπως όταν σπαταλάω 6.5 ώρες τις Παρασκευές στην παραλία της Θεσσαλονίκης να πίνω απανωτούς φραπέδες μαζί με κουραμπιέδες ή άλλου είδους μπισκοτάκια. Ή όταν βλέπω χωρίς διαλείμματα και τις 57 season της σειράς "I drink only True Blood and eat only McDonalds and sushi" στο λάπτοπ.
Κακά τα ψέμματα. Οι περισσότεροι ζούμε λες και έχουμε περίπου 250 χρόνια ακόμη ευτυχισμένης ζωής. Καμιά φορά όμως ,σε μερικούς, μας πιάνουν τα ψυχολογικά μας και νομίζουμε ότι όπου νά 'ναι θα τα τινάξουμε. Όπως εγώ πέρσι που με χώρισε η Μαριαλένα μετά από 2 χρόνια και είχα πειστεί ότι σε 2 μήνες θα κοιτάω τα ραδίκια ανάποδα, χωρίς βέβαια να μου το πει κάποιος γιατρός αυτό -από μόνος μου το σκέφτηκα-. Πήρα τα αεροπλάνα, πήγα Ισπανία , Αγγλία , Γαλλία , Νέα Υόρκη. Μετά γύρισα για 1 εβδομάδα, αγχώθηκα και ξανά έφυγα για Ινδία. Διάβασα 55 βιβλία, τα περισσότερα μέσα στα τραίνα και στα αεροπλάνα. Γνώρισα γυναίκες και πήγα με πολλές από αυτές σε σχέσεις που δεν κράτησαν πάνω από τρεις μέρες. Κατανάλωσα βαρέλια αλκοόλ και κοκακόλες και έγραψα ποιήματα (sic) τα οποία τα περισσότερα τα έσκισα ή τα δώρισα σε γυναίκες που δεν ήξεραν Ελληνικά. Μια φορά πάνω σε ένα βουνό στην Γαλλία (δεν θυμάμαι ποιο) φώναζα σαν μουρλός στα κατσίκια και στους βοσκούς. Οι καημένοι οι Γάλλοι θα με περάσαν για τρελό. Ευτυχώς ήταν ένας καλός φίλος (Ιρλανδός) ,ο James ,που πίναμε μαζί και τον τραβούσα όπου πήγαινα ο οποίος με κουβάλησε μέχρι το ξενοδοχείο.
Όπως και να 'χει, αν εξαιρέσουμε αυτά τα μικρά διαστήματα, ζούμε ξέγνοιαστα κάνοντας την δουλειά που μάθαμε στα σχολεία, με τις βόλτες μας τα Σαββατοκύριακα με τους έρωτες μας και του χωρισμούς μας.
Οι περισσότεροι. Εδώ υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Το ότι υπάρχουν οι λιγότεροι όπου ζουν καθημερινά με τον θάνατο αγκαζέ. Αυτοί όπου κάποια μέρα ήρθε ένας γιατρός και τους είπε: "Λυπάμαι αλλά έχεις καρκίνο. Μην φοβάσαι, θα το παλέψουμε." Αυτοί που αντί να είναι μαζί μου στην παραλία να πίνουμε φραπέ, έχουν μια δουλειά να δουν αν έκανε μετάσταση ο καρκίνος τους και θα έρθουν μετά αν μπορέσουν και ότι δεν είναι σίγουρο. Αυτοί ,που όταν εσύ αγωνίζεσαι να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο , καταστραφεί η χώρα και χάσεις τη δουλειά σου , αγωνίζονται να μην τους πάρει από κάτω η αρρώστια και ελπίζουν να βρίσκονται σε αυτήν την κατηγορία των πιθανοτήτων που θα ζήσουν 5-6 χρόνια παραπάνω.
Στην τελική, εσύ μπορεί να χάσεις την δουλίτσα σου αλλά έχεις την δυνατότητα να πάρεις τη βαλίτσα σου και να πας στην Αυστραλία ή την Αμερική ,να μας γυρίσεις έπειτα από 20 χρόνια με λεφτά και μερσεντέ και να σε κοιτάμε και να ζηλεύουμε.
Είναι δύσκολο για μας τους "υγιείς" να κατανοήσουμε πως είναι να ζεις με τον μπαμπούλα από το πρωί που ξυπνάς μέχρι την ώρα που θα πέσεις για ύπνο. Και ακόμα , να μου πεις, ότι έζησες με τον πιο κοντινό σου φίλο να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία για χημειοθεραπείες , ή όσο ακόμα πιο κοντά και αν έζησες με την αρρώστια, δεν την ένιωσες στο πετσί σου. Και μη μου πεις ότι είσαι κανένας φιλόσοφος που ξημεροβραδιάζεται με την ιδέα του θανάτου και κοιμάσαι σε φέρετρα για να συνηθίσεις. Ούτε πάλι δεν κατάλαβες. Είδες ποτέ τον τρόμο στο πρόσωπο ενός παιδιού που μόλις πήρε χαμπάρι ότι μάλλον δεν θα προλάβει να πάει πανεπιστήμιο;
Τώρα θα με ρωτήσεις αγαπητέ αναγνώστη, γιατί στα λέω αυτά. Γιατί σου κάνω τον έξυπνο; Τι περιμένω να αλλάξω γράφοντας αυτές τις αρλούμπες; Πρώτα, θα σου απαντήσω, ότι θέλω να γίνω διάσημος συγγραφέας. Και δεύτερο ελπίζω ότι μετά το τέλος αυτών των γραμμών, την επόμενη φορά που έχω σκοπό να ξοδέψω 6.5 ώρες για να πιω 5 απανωτούς φραπέδες στην παραλία, να ξοδέψω 6 μόνο ώρες. Να φύγω απ' την αναπαυτική πολυθρόνα της καφετέριας μισή ώρα νωρίτερα. Να φάω ένα μισάωρο για να σκεφτώ ότι ίσως δεν είμαι και τόσο φοβερός και έξυπνος όσο πίστευα. Πως μάλλον δεν τα ξέρω όλα. Πως μάλλον δεν έχω τις λύσεις για όλα. Πως, ίσως , είμαι ένας γελοίος ατομιστής με ιδεαλισμό κονσέρβα από την παράταξη ΠΑΣΠΑΡΤΟΥ της σχολής που τελείωσα με τα χίλια ζόρια, και τον χρησιμοποιώ για να αισθάνομαι ωραία με την ιδέα ότι σώζω την Ελλάδα χρησιμοποιώντας την πανέμορφη επιχειρηματολογία μου. Πως αν υπήρχε θεός να κρατούσε σημειωματάριο για το πόση τηλεόραση βλέπω ,πόσες ώρες ξοδεύω να συζητάω αρλούμπες με τους φίλους μου και τα μερόνυχτα που ξόδεψα με το Playstation 13 θα μου έλεγε:

"Εί, εσύ εκεί κάτω στη Σαλονίκη! Ο Ντίνος. Οι μαλακίες τέλος. Σου παίρνω ό,τι χρόνο δεν πρόλαβες να κατασπαταλήσεις και τον δίνω σε αυτήν εδώ την κοπελίτσα. Την Αλίκη."

Alice's Bucket List

Don't Die In Me - Mirah

2011-06-30T06:10:00.001+03:00

Now here's an apple with a tougher skin

Οι αναγνώστες μου

2011-06-30T00:09:00.002+03:00

Αυτές είναι οι λέξεις κλειδιά που googlαραν κάποιοι αγαπημένοι μου αναγνώστες. ΕΣΕΙΣ!

Πιστεύω ότι όλοι θα φύγατε ικανοποιημένοι αφού διαβάσατε τα αντίστοιχα post.

Διατηρώ ,όμως, μια μικρή αμφιβολία για τον αναγνώστη που έψαχνε την Τσουτσούνη Μαρία. Ίσως το κείμενο που έγραψα να μην ήταν αντάξιο των προσδοκιών του. Αλλά τι να κάνεις;;

Ε ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΑΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΩ ΟΛΟΥΣ!!!!!!!!!!!

Βλακούλη

2011-06-28T05:49:00.000+03:00

Έβρεχε καρέκλες. Μια νοικοκυρά απέναντι μάζευε σαν τρελή τα σώβρακα και τα παντελόνια της οικογένειας που είχαν σχεδόν στεγνώσει , μην βραχούν και πρέπει να ξαναβάλει πλυντήριο. Εγώ είχα κατεβάσει τις τέντες από ώρα και καθόμουν στο μπαλκόνι με το λάπτοπ χαζεύοντας αστεία βίντεο με γατάκια στο γιουτούμπ. Η γυναίκα του Θάνου του Δικηγόρου ,στην απέναντι πολυκατοικία, άλλαζε επιδεικτικά το σουτιέν της αποκαλύπτοντας σε μένα και πιθανότατα σ' άλλους τα πελώρια βυζιά της ,που παρά τα τέσσερα παιδιά που βύζαξαν κάποτε το γάλα τους, έστεκαν περήφανα περιμένοντας υπομονετικά κάποιον καλλιτέχνη να τα ζωγραφίσει ή έστω να τα πάρει μια φωτογραφία. Υπνωτισμένος απ' αυτό το σπάνιο θέαμα ρούφηξα μια ακόμη γουλιά απ' τον φραπέ μου καθώς τα πλούσια στήθη καλύπτονταν σιγά-σιγά από μια μοντέρνα κόκκινη μπλούζα -πρέπει να ήταν Ζαν Πολ Γκοτιέ, δεν είμαι σίγουρος-.

Οι σταγόνες τις βροχής χτυπούσαν ρυθμικά στο πλαστικό της τέντας. Κοίταζα τον ουρανό που γκρίζαρε. Μία θλίψη άρχισε σταδιακά να φωλιάζει μέσα μου ενώ απ' το μυαλό μου περνούσαν βυζιά. Θάλασσες από βυζιά σε διάφορα μεγέθη που επέπλεαν ήρεμα σαν μικρά ψαροκάικα. Όχι κανένα τεράστιο όμως όπως στην ταινία του Γούντυ Άλλεν που κυνηγούσε να τον φάει.

Τις εικόνες αυτές ήρθε να διαλύσει η φωνή της Κικής από μέσα να φέρω τις πατάτες απ' την αποθήκη να τηγανίσει. "Χέσε μας ρε Κική, θα τις φέρω όταν μπορέσω" της απάντησα ελαφρά ενοχλημένος. Η γυναίκα του Θάνου είχε βγει στο μπαλκόνι και σαν κάτι να γύρευε. Θαύμασα ξανά την κορμοστασιά της. Μάζεψα τα συμπράγκαλα μου και έκλεισα την μπαλκονόπορτα. Παρακολουθούσα τον κόσμο ,τώρα, πίσω από την τζαμαρία και αισθάνθηκα φυλακισμένος. Στον γάμο μου, στην αφιλόξενη Αθήνα που με κουβάλησε η Κική όταν παντρευτήκαμε το '88 και σε ένα τρόπο ζωής που δεν είχα κανένα σκοπό να ζήσω όταν ονειρευόμουν φοιτητής το μέλλον μου. Ο έρωτας σε τυφλώνει. Πήγα στην αποθήκη να φέρω τις πατάτες να τηγανίσει η Κική όμως ήταν παλιές και είχαν σαπίσει. Της είπα να κάνει καμιά μακαρονάδα αντί για μουσακά αλλά επέμενε. "Βρε Βρασίδα, έχω ήδη ετοιμάσει την κρέμα και τις μελιτζάνες, τι μακαρονάδες μου τσαμπουνάς; Πετάξου μέχρι τον Βασιλόπουλο να πάρεις δυο τρία κιλά. Φέρε και δυο λίτρα γάλα γιατί αυτό που είχαμε τελείωσε. Δεν θα έχεις για κορνφλέικς το πρωί. Και τέσσερα γιαουρτάκια 2%. Και ένα βιτάμ. Α! Να μου φέρεις και το Κοσμοπόλιταν, έχει δώρο παντόφλες θαλάσσης".

Στο σούπερ μάρκετ μπήκα όπως ήμουν. Με τις σαγιονάρες, το κοντό παντελόνι που 'χε στάμπες από φραπέ και ελαιόλαδο και τα ρέιμπαν γυαλιά, δώρο του κουμπάρου μας Βαγγέλη για τα γενέθλια μου πριν δυόμισι μήνες. Αγόρασα ό,τι μου παρήγγειλε η Κική μαζί με ένα παγωτό πύραυλο, για να μου φύγει λίγο η κακή διάθεση ,που έφαγα γρήγορα καθώς περπατούσα προς στο πάρκινγκ με τα ψώνια.

Γυρνώντας με το αμάξι, μου ΄ρθε να τα παρατήσω όλα και να οδηγήσω για Θεσσαλονίκη. Λαχταρούσα να δω τον Λευκό Πύργο και να περπατήσω την παραλία. Να με φυσήξει ο Βαρδάρης. Να αγοράσω πασατέμπο απ'τον κυρ Μιχάλη που κάνει αυτήν την δουλειά από το '48 - δεν ξέρω αν ζει ακόμα- και να τα φάω χαζεύοντας την θάλασσα, τους περαστικούς και τα χαζο-γλάρόπουλα. Να με φιλήσει ξανά η Κική και να την ερωτευτώ ξανά από την αρχή. Να μου πει ¨Ει, εμένα κοίτα!" όταν χαζεύω άλλες γυναίκες. Να με χωρίσει για δυο μέρες. Να τα ξαναφτιάξουμε. Να ξανά κάνουμε έρωτα για πρώτη φορά. Να την ζητήσω ξανά σε γάμο. Να με πει ξανά "βλακούλη", όπως με έλεγε συχνά μόνο τότε.

Στην διασταύρωση της Αττικής οδού, έκανα αναστροφή και γύρισα πίσω κρίνοντας την ιδέα να εξαφανιστώ για την Θεσσαλονίκη χωρίς εξήγηση, παιδιάστικη. Η Κική μου έκανε ένα μουσακά μούρλια και όταν την παίνεψα με χάιδεψε μ' ένα καινούργιο τρόπο στην καράφλα μου που έφερε μέσα μου μια γλύκα .

Το βράδυ που πήγαμε για σουβλάκια σε μια ταβέρνα στο Θησείο με ρώτησε αν θέλω να πάμε Θεσσαλονίκη για καμιά βδομαδούλα και ότι καιρό έχουμε να πάμε. Πετάχτηκα από την καρέκλα μου και της έδωσα ένα φιλί τόσο δυνατό που γύρισαν όλοι από τα διπλανά τραπέζια και κοιτούσαν σαν χάνοι. Χαμογέλασε και μου ψιθύρισε "Βλακούλη!".

Infra 8 - Max Richter

2011-06-28T05:47:00.000+03:00

Super Kiss by Daniel Irizarri Oquend (via Gustav Klimt)

2011-06-28T05:44:00.002+03:00

Αμέρικα

2011-06-26T18:02:00.002+03:00

Στην Αμέρικα, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης ,μόλις χθες κατοχυρώθηκε το δικαίωμα στον γάμο των ζευγαριών του ίδιου φύλου. Ορίστε μερικές φωτογραφιούλες ερωτευμένων ανθρώπων (Προσοχή στους ανέραστους: Μην ζηλέψετε!)

Για ένα φίλο που έφυγε

2011-06-24T23:04:00.001+03:00

Ο Κυριάκος Αλαρουνάμπης ζούσε σε ένα ψηλό σπίτι στην Άνω πόλη με τη γυναίκα του την Νατάσα Αλαρουνάμπη-Λοκομονιέρνου μία κάπως παχουλή αλλά εντυπωσιακή γυναίκα με αδυναμία στα γλυκά κουταλιού ,στις ζωντανές μεσημεριανές εκπομπές και στα βραζιλιάνικα αισθηματικά σήριαλ. Δούλευε τα πρωινά σαν εισπράκτορας στα πελώρια κόκκινα λεωφορεία του ΟΑΣΘ που μοιάζουν με φυσαρμόνικα συλλέγοντας ταληράκια, δεκάρικα και εικοσάρικα, κόβοντας μικροσκοπικά χαρτάκια αντί για εισιτήριο και δοκιμάζοντας, κάθε τόσο ,την αντοχή των φωνητικών του χορδών με το "Προχωρήστε μπροστά. Υπάρχει άδειος χώρος μπροστά. Μην στέκεστε στη μέση!".
Η Νατάσα ήταν μια γυναίκα του σπιτιού με πτυχίο τετάρτης δημοτικού που τα καλοκαίρια μάζευε φύλλα καπνού στο χωριό της μαμάς της για να βοηθήσει στο εισόδημα της οικογένειας. Ως έξυπνη γυναίκα το είχε καημό που δεν μορφώθηκε και στον ελεύθερο χρόνο της διάβαζε βιβλία. Τα αγόραζε η ίδια αν της άρεσε το εξώφυλλο ή ο τίτλος και περισσότερο αγαπούσε αυτά που της έφερνε ο μονάκριβος γιος της Αλέκος που μάθαινε λογιστής στο γραφείο του θείου του Μανώλη Έξαρχου. Διάβαζε ελληνική και ξένη λογοτεχνία ή Άρλεκιν και σίγουρα περισσότερο από τον παλιό μου συμφοιτητή Ερρίκο που έγινε καθηγητής στο UCL του Λονδίνου, ο οποίος αν το βιβλίο δεν είχε τουλάχιστον δύο παραγράφους για τίτλο και ήταν γεμάτο δυσνόητες λέξεις δεν του έδινε καν σημασία.
Όταν ο Κυριάκος πήρε σύνταξη από τον ΟΑΣΘ, είχε όλο τον χρόνο στην διάθεση του να τον ξοδέψει στα χόμπι του. Τηλεόραση ,χαρτάκι στο καφενείο με τα παιδιά και μεσημεριάτικους ύπνους. Δυστυχώς, δεν μπόρεσε να χαρεί καθόλου αυτήν την ελευθερία. Σύντομα έμαθε ότι έχει καρκίνο του παχέος εντέρου και έπειτα από ένα χρόνο ταλαιπωρίας με χημειοθεραπεία και συχνές νοσηλείες κατέληξε.
Τον θάψανε ένα συννεφιασμένο απόγευμα σε ένα μικρό νεκροταφείο που'χε θέα την Θεσσαλονίκη. Είχε πάρα πολύ κόσμο, γιατί καθώς έτρωγα κόλλυβα και έπινα πικρό καφεδάκι πρέπει να με χαιρέτησαν κάπου 40 νοματαίοι. Απόρησα με το πόσος κόσμος αγαπούσε έναν τόσο απλό και λιγομίλητο άνθρωπο που ίσως το μεγαλύτερο του επίτευγμα ήταν όταν κέρδισε μια πρωτοχρονιά 50 χιλιάδες δραχμές στην πόκα. Δεν χωρούσε αμφιβολία ότι ήταν πολύ αγαπητός και είχε κερδίσει τον σεβασμό ενός ασυνήθιστα μεγάλου αριθμού ανθρώπων. Σκέφτηκα τον εαυτό μου. Έβαλα εμένα ,για μερικά δευτερόλεπτα, στο αναπαυτικό του φέρετρο και προσπάθησα να φανταστώ το πρόσωπο μου χρωματισμένο με θάνατο. Ανατρίχιασα προσπαθώντας να διώξω γρήγορα αυτήν την δυσάρεστη εικόνα απ'το μυαλό μου.
Εκείνο που μου μαύρισε την ψυχή όμως ήταν η διαπίστωση ότι στην δικιά μου κηδεία δεν πρόκειται να έρθουν ούτε καν οι μισοί μιας και για να' μαι ειλικρινής γρήγορα κάποιος, όταν με γνωρίσει, καταλαβαίνει ότι είμαι εξυπνάκιας και σκατόψυχος. Παρόλο που έχω πάρει 42 διδακτορικά, 75 βραβεία και μ' έχει δείξει το Mega Channel 2 φορές θα διαπιστώσω ότι δεν με αγάπησαν ή μ' εκτίμησαν ούτε οι μισοί που έστειλαν το τελευταίο αντίο στον Κυριάκο. Τον εισπράκτορα από την Άνω πόλη που πέρασε την περισσότερη ζωή του στο πίσω μέρος των κόκκινων αστικών λεωφορείων της Θεσσαλονίκης και στα καφενεία παίζοντας χαρτιά με φίλους.

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι - Στέλλα Γιεχασκέλ (Απόστολος Καλδάρας)

2011-06-24T22:55:00.002+03:00

Πόρτα κλείνει πόρτα ανοίγει

με βαρύ αναστεναγμό

ας μπορούσα να μαντέψω

της καρδιάς σου το καημό

The infallible Career Path Generator

2011-06-24T22:47:00.001+03:00

http://thoughtballoonhelium.blogspot.com/

Εγώ και οι ανησυχίες μου

2011-06-22T15:42:00.003+03:00

Το ποτήρι ξεχείλισε. Το είχα αφήσει να γεμίζει κάτω από την βρύση και το ξέχασα. Έτσι μόλις πήγα να το πάρω για να κορέσω την δίψα μου, είδα ότι είχε ξεχειλίσει. Έκλεισα την βρύση γρήγορα και το ήπια με τόση λαχτάρα που έβρεξα την μπλούζα μου από την απροσεξία. Είχα φάει λακέρδες το προηγούμενο βράδυ και η δίψα δε μ'αφηνε σε ησυχία. Το στομάχι μου δε, είχε γίνει τούμπανο από το πολύ νερό και το καζανάκι ,όπως είναι φυσικό, δούλευε υπερωρίες.

Άνοιξα την τηλεόραση στην ΝΕΤ που είχε μια εκπομπή σε επανάληψη. Από αυτές που τις βλέπεις αν είσαι πάρα πολύ έξυπνος και έχεις πολλά πτυχία. Τις προτιμώ αυτές τις εκπομπές. Όχι φυσικά επειδή μ'ενδιαφέρουν, αλλά να, με βοηθάνε στο μόνιμο πρόβλημα αϋπνίας που με τυραννά απ'το Σεπτέμβριο του 2008 τότε που έχασε ο Πάοκ από τον Ολυμπιακό μέσα στην Τούμπα.

Κοιμήθηκα σαν μωρό για δύο ώρες και όταν ξύπνησα η γυναίκα μου η Ντάρια , είχε έτοιμο στο τραπέζι ένα πιάτο σαλονικιότικη φασολάδα με σαλατίτσα και αντζούγιες. Έφαγα με πολύ όρεξη αλλά έκανα το λάθος να καταβροχθίσω και τις 37 αντζούγιες που είχε το βαζάκι, ένεκα της αδυναμίας μου στα αλμυρά.

Η Ντάρια συνέχεια μου φωνάζει ότι κάνω υπερβολές στο φαγητό και ότι πρέπει να ξεκινήσω δίαιτα και γυμναστική. Της λέω να πάει να βρει κανένα αδύνατο φλωράκο με κοιλιακούς να την ικανοποιεί και ότι εγώ της δίνω την άδεια. Ξεκινά μετά το τροπάρι για την υγεία μου ,την πίεση και την χοληστερίνη που έχει φτάσει τα 400 και δεν ξέρω τι να της απαντήσω. "Θα πεθάνεις και θα μ'αφήσεις μονάχη, αναίσθητε χοντρομπαλά!" μου λέει και την πιάνουν τα κλάματα. Αρχινάω και εγώ μετά μια ψευτοδίαιτα για δυο μέρες ή παίρνω το ποδήλατο του γιου μας όταν είναι να αγοράσω εφημερίδα για να μην στεναχωριέται.

Το χειρότερο όμως δεν είναι ότι τρώω πολύ φαγητό. Τα γλυκά που καταναλώνω σε καθημερινή βάση είναι ν'απορείς που δεν μου έχουν φέρει ζάχαρο ακόμα. Αν τύχει και μας φέρουν δώρο ή αγοράσει η Ντάρια τίποτα σιροπιαστά απ'τον Χατζή δεν ησυχάζω αν δεν αδειάσει ολόκληρο το κουτί. Μπορεί να πάω και να έρθω στο ψυγείο και δέκα φορές αν παραστεί ανάγκη.

Καμία φορά όμως συλλογίζομαι , όταν έχω γεμάτο στομάχι, ότι μπορεί να ξυπνήσω κάποιο πρωί έξω από τη πόρτα του Παραδείσου με τον Άγιο Πέτρο να μου ζητά τα στοιχεία και τρομάζω. Πιστεύω ότι θα πάω στον Παράδεισο γιατί εξομολογούμαι κάθε Κυριακή αλλά αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και δε μπω, τσάμπα τόσα χρόνια στις εκκλησίες και τους παπάδες. Μετά μου περνάει απ'το μυαλό ότι θα ξαναβρώ το φιλαράκι μου τον Γιώργο που ήταν γκέι και πέθανε από έιτζ στα 38. Με έκανε και έχανα την αναπνοή μου από τα γέλια. Πολύ χιούμορ και καταπληκτικός άνθρωπος. Θα θυμόμασταν τα παλιά και ίσως μου έλεγε κανένα καινούργιο αστείο. Μου λείπει πολύ ο μπαγάσας.

Μην ξεχνάς

2011-06-22T15:42:00.001+03:00

Philip Glass - Orphée's Bedroom (From the Orphée Suite for Solo Piano)

2011-06-22T15:40:00.000+03:00

Πάτρα 2003

2011-06-20T23:42:00.002+03:00

Το καλοκαίρι του 2003 βρισκόμουν στην Πάτρα γιατί με είχε στείλει το αφεντικό μου ο Τάκης να βοηθήσω στο άνοιγμα του νέου υποκαταστήματος. Ο Τάκης ήταν ο ιδιοκτήτης μιας πολύ κερδοφόρας επιχείρησης πώλησης κουρτινόξυλων όπου από ένα μαγαζάκι 45 τετραγωνικών στην Ερμού το 1993 ,κατάφερε να μεγαλώσει δραματικά σε μία γιγαντιαία ανώνυμη εταιρία με 78 καταστήματα σε όλη την Ελλάδα. Μπορεί να μου έβγαζε το λάδι με τις απαιτήσεις του και να τον μισούσα γι'αυτό , όμως κατά βάθος τον θαύμαζα και τον ζήλευα για τα ακριβά του κουστούμια και το πανάκριβο ρόλεξ που φορούσε. Σίγουρα, δεν θα με πείραζε να βρισκόμουν στον τιμόνι της ασημί μερσεντές του ή να είμαι εγώ αυτός που κατέβαζε τις χριστοπαναγίες κάθε φορά που κάποιος έκανε κάτι λάθος.

Η δουλειά του πωλητή για να είμαι απολύτως ειλικρινής δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν είχα όμως την τύχη να περάσω στο πανεπιστήμιο ή έστω σε κάποιο ΤΕΙ. Το μόνο που κατάφερα είναι να πάρω με το ζόρι ένα απολυτήριο λυκείου -με 14- και με αυτά τα προσόντα δεν νομίζω να με προσλάμβανε κανείς να κατασκευάζω κινητά τηλέφωνα στο πολυτεχνείο όπως ο συμμαθητής μου ο Αντρέας που ήταν λίγο πιο έξυπνος από μένα.

Έτσι, βρέθηκα στην Πάτρα για πρώτη φορά στη ζωή μου να κουβαλάω τα κουρτινόξυλα και να βοηθάω σε ότι αφορά το στήσιμο του μαγαζιού. Έφτιαχνα καφέδες για τους εργάτες, έβαφα με το πλαστικό χρώμα τους τοίχους, σκούπιζα , ανέβαινα στην σκάλα για να κρεμάσω τις κουρτίνες και τα κουρτινόξυλα και ό,τι με διέταζε ο προϊστάμενος.

Ο προϊστάμενος ,Αλέξης Γεωργουσέλας ,αν και πολύ μικρότερος από εμένα ,με αντιμετώπιζε σαν φαντάρο στο στρατό και έδινε την εντύπωση με το ύφος του ότι διοικούσε το τρίτο ράιχ τουλάχιστον. Δεν του έφερνα αντιρρήσεις σε ό,τι μου έλεγε αλλά πρέπει να είχε κάποιο γενετικό ελάττωμα που τον έκανε να βρίσκει σε όλους του συνανθρώπους του κάποιο πρόβλημα. Σε μένα για παράδειγμα, έκανε συνέχεια σχόλια για το πόσους φραπέδες πίνω την ημέρα ενώ ένα Πατρινό συνάδελφο λίγο έλειψε να τον αρχίσει στις φάπες επειδή του έπεσαν στο πάτωμα κατά λάθος κάτι πράσινες διακοσμητικές κουρτίνες με μπλε βούλες 55 ευρώ η μία. Μάλιστα μια φορά που τον έριξα κάτω ,έπειτα από απροσεξία, με ένα κουρτινόξυλο (1,5 μέτρο) όρμησε κατά πάνω μου , με έπιασε από τη γραβάτα και με τραβούσε μέσα στο μαγαζί πέρα δώθε. Σκόνταψα στους τενεκιέδες με τα χρώματα, έπεσα πάνω του και μαζί σε μια στοίβα με χαρτόκουτα. Το τι βρισίδι άκουσα μου είναι δύσκολο να το μεταφέρω στο χαρτί αλλά αν ήθελα θα μπορούσα να του κάνω μήνυση και να τον κλείσω στη φυλακή για πεντε έξι χρονάκια.

Μια ημέρα πριν πάρω το υπεραστικό λεωφορείο για να γυρίσω Θεσσαλονίκη, βάζαμε τις τελευταίες πινελιές στο μαγαζί για το άνοιγμα την επόμενη Δευτέρα. Ο Αλέξης ήταν πολύ ψυχρός μαζί μου. Όταν παραγγείλαμε σάντουιτς το μεσημεράκι για όλο το προσωπικό πρέπει κάτι να έκανε επίτηδες και μου φέρανε διαφορετικό απ'αυτό που ζήτησα. Το σάντουιτς είχε δύο τεράστιες πίκλες μέσα , μουστάρδα και υπερβολική ποσότητα μαγιονέζας. Κόντεψα να ξεράσω από την αηδία. Πήρα ,αργότερα, μια σακούλα πατατάκια και νερό εμφιαλωμένο για να μου φύγει η πείνα, από το απέναντι περίπτερο, και καθώς επέστρεφα τον πρόσεξα να προσπαθεί να κρύψει ένα ηλίθιο χαμόγελο.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά έχω την εντύπωση ότι από την στιγμή που κάποιος προάγεται σε ανώτερη θέση του μπαίνει το μικρόβιο της εξουσίας (που είναι και αφροδισιακό) και αλλάζει συμπεριφορά. Δεν έχω πάρει ποτέ καμιά θέση εξουσίας για να ξέρω , αλλά πρέπει να είναι ελάχιστοι εκείνοι που μπορούν να την διαχειριστούν με σύνεση και να μην την χρησιμοποιούν για να καλύψουν τα κενά τους ή για την ηδονή που προσφέρει το να δίνεις εντολές και να περιμένεις να σε υπακούν. Στην Ελλάδα ειδικά, όλοι θέλουν να γίνουν διευθυντές, να βάλουν το καλό τους το μπλε κουστούμι και μία ταμπέλα έξω απ'το γραφείο τους "Τόλης Βουλομπάντης - Διευθυντής" ,να εισπράτουν τον φουσκωμένο μισθό τους και να κάνουν τους καμπόσους στους υπόλοιπους που μας αδίκησε η ζωή.

Dylan Moran (Black Books)

2011-06-20T13:06:00.000+03:00

Like

2011-06-19T03:30:00.001+03:00

Σάββατο. Στην παραλία της Θεσσαλονίκης στο καφέ "Τα Γκαρντάσια" απολαμβάναμε τον δεύτερο φραπέ ,συμπληρώνοντας ήδη τεσσεράμισι ώρες, παρέα με τα "παιδιά". Τον Γιάννη, δηλαδή, τον Θανάση ,τον Αριστοτέλη κολλητό του Γιάννη, κι εμένα. Συνηθίζαμε να βρισκόμαστε κάθε εβδομάδα, Σάββατο ή Κυριακή , ξοδεύοντας -χωρίς τύψεις- μεγάλα διαστήματα του χρόνου μας πίνοντας φραπέ ,συζητώντας για ένα εύρος θεμάτων χωρίς σύνδεση και ουσία, αλλά κυρίως ,παρατηρώντας εξ'αποστάσεως τις νεαρές κορασίδες με τις αποκαλυπτικές φορεσιές και τα ωραία φυσικά χαρακτηριστικά(LOL).

Είμασταν όλοι μπακούρια , χωρίς γυναίκα στη ζωή μας δηλαδή , όμως το χειρότερο ήταν ότι και οι τέσσερις στο θέμα αντίθετο φύλο είχαμε μαύρα μεσάνυχτα. Αν και όλη η παρέα είχε κλείσει προ πολλού τα είκοσι, δεν είχε κάνει κανείς ποτέ σεξ , εξαιρώντας -ίσως- τον Θανάση που του 'χε πάρει μια φορά πίπα η Κατερίνα-Ειρήνη Τζουτζαβράνη ,η απουσιολόγος της τρίτης Λυκείου.

Έτσι, συχνά , στη μέση θερμών συζητήσεων σχετικά με την τελική ταχύτητα του νέου Μάζντα RX27001 ή την εντυπωσιακή επιτάχυνση των 15 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο στο τετράγωνο του προτελευταίου μοντέλου της BMW-2021122HG -των 1499998.28 κυβικών εκατοστών- , ο ομιλητής που μέχρι πριν ένα δευτερόλεπτο κόντευε να καταπιεί την γλώσσα του , σταματούσε απότομα γυρνώντας το κεφάλι του πλάγια προς την κατεύθυνση της θάλασσας. Οι υπόλοιποι κοιτούσαμε απορημένοι πριν καταλάβουμε τι συμβαίνει μέχρι να ακουστεί , ψιθυριστά , το "Πω, πω τι αστέρι είσαι εσύ;" ή σπανιότερα σε λίγο μεγαλύτερη ένταση το "Μανάρι μου, ζαχαροπλάστης ήταν ο πατέρας σου;" και "Να χαρώ τις πολύχρωμες παντόφλες σου,κοριτσάρα μου!".

Αυτές και ήτανε ,πάνω κάτω, και οι "επιθέσεις" μας προς το αντίθετο φύλο με κυριότερο σκοπό να απαλλαγούμε από την μάστιγα της μαλακίας -του αυνανισμού- (που είναι και βιβλική αμαρτία). Φυσικά χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Μολαταύτα θεωρούσαμε ότι ήταν και αυτό μια ,έστω κάποια, προσπάθεια και σκεφτόμασταν για να παρηγορηθούμε τον συμφοιτητή του Θανάση , Λέλο , που τα είχε παρατήσει ξοδεύοντας -χωρίς υπερβολές- 38 ώρες την ημέρα μπροστά σε μια 28άρα LSD οθόνη υπολογιστή με ένα λαστιχένιο αντίγραφο τιμονιού υποδυόμενος τον παγκόσμιο πρωταθλητή ράλι.

Μια μέρα καθώς πήγαινα στην βιβλιοθήκη του ΑΠΘ που λειτουργεί κυρίως ως αναγνωστήριο, συνάντησα την αδελφή μου Τζέλα ,παρέα όμως, με μία αρκετά εμφανίσιμη φίλη της από τη σχολή βιολογίας. Κομψά μαλλιά ,ένα καταπληκτικό γαλαζοκίτρινο φόρεμα στολισμένο με κόκκινα λουλουδάκια, και κάτι σπάνια,γυαλιστερά κατάμαυρα μάτια που όσο τα κοιτούσες τόσο σου 'ρχοτανε να σωριαστείς στο πάτωμα και να μην ξυπνήσεις ούτε στη δευτέρα παρουσία. Πρώτη φορά ένιωθα έτσι. Ένα προαίσθημα ότι αυτή είναι η γυναίκα που θα κυοφορήσει τους απογόνους μου με κυρίευσε.

Την επομένη, μη μπορώντας να συνέλθω από την εντύπωση που μου άφησε αυτή η συνάντηση και έχοντας κοιμηθεί μόλις δυόμιση ώρες το προηγούμενο βράδυ, ζήτησα σε μία έκρηξη αποφασιστικότητας από την αδερφή μου το τηλέφωνό της. Δεν μου αρνήθηκε και στο κινητό μου την καταχώρησα με το ψευδώνυμο Φραουλίνα Σοκολάτεν.

Πέρασα τρεις ολόκληρες ώρες να κοιτάζω την οθόνη του κινητού πριν πατήσω το κουμπί που παίρνει τηλέφωνο όμως στο τέλος το πάτησα. Η Φραουλίνα το σήκωσε αμέσως απαντώντας με μια κοριτσίστικη φωνή όλο νάζι: "Ναι, ποιος είναι;". Της εξήγησα ποιος ήμουν και αφού μιλήσαμε για δεκαπέντε λεπτά σχετικά με τη ζωή στο πανεπιστήμιο και το τελευταίο επεισόδιο του Greek Idol 2 μου ζήτησε να πάμε για φραπεδούμπα το απόγευμα στην παραλία της Κρήνης.

Κατά τις οχτώ πήρα το σκουριασμένο σιτροέν του πατέρα μου και πήγα από το σπίτι της στην Άνω Τούμπα. Την παρατηρούσα όπως έβγαινε από το στενό δρομάκι που ζούσε με τους γονείς της και ένα κοκτέιλ ευτυχίας και αναστάτωσης με έλουζε από πάνω μέχρι κάτω. Ήταν τόσο τέλεια που ήθελα να την πάρω εκείνη τη στιγμή να πάμε να παντρευτούμε στον Άγιο Δημήτριο που είναι και γκλαμουράτα. Ο τρόπος που γυρνούσε το κεφάλι της για να κοιτάξει τον δρόμο ήταν ικανός να σε κάνει να την ζωγραφίσεις, να αφιερώσεις πενήντα πέντε σελίδες από ένα μυθιστόρημα ή να φτιάξεις μια ταινία που ακόμα και ο Μπέργκμαν θα σηκωνόταν όρθιος να χειροκροτάει με το αριστούργημα σου.

Καθίσαμε σε ένα καφέ με θέα την παραλία με τα πανάκριβα ιστιοπλοϊκά και τον ήλιο να φωτίζει με ένα ακαθόριστο χρώμα την ήρεμη θάλασσα. Παρήγγειλα ένα φραπέ με γάλα και σπαστό καλαμάκι ενώ η Φραουλίνα ένα παγωτό φράουλα με σαντιγύ. Μου μίλησε για την μεγάλη της αγάπη , την μουσική, το πόσο λάτρευε κάτι άγνωστα σε μένα Εγγλέζικα ροκ συγκροτήματα και έναν Ρώσσο συγγραφέα Γκόγκολ που κάποτε έγραψε ένα βιβλίο για μια μύτη που χάθηκε και ένα άλλο για κάποιο παλτό που κλάπηκε. Την άκουγα σαν μαγεμένος. Φανταζόμουν να της κρατώ το χέρι και να της φιλάω τα ζουμερά χείλη με πάθος.

Όταν αργότερα περπατήσαμε, σώπασε κοιτώντας τα αστέρια -είχε βραδιάσει- και η απότομη αυτή ησυχία με τρόμαξε. Ξεκίνησα να μιλάω γεμάτος αμηχανία για το πόσο επαναστατικά ήταν τα μπουλλόνια του νέου Τζιπ Τσερόκυ αγνοώντας το γεγονός ότι η Φραουλίνα είχε άλλα ενδιαφέροντα.

Με κοίταξε με ένα τρυφερό χαμόγελο και μου έπιασε το χέρι. Πλησίασε και με φίλησε τόσο γλυκά που για λίγο νόμισα ότι ξημέρωσε. Χάιδεψε απαλά το μάγουλο μου και με φίλησε για δεύτερη φορά. Αν υπήρξε και τρίτη δεν το θυμάμαι.

Το πρωί που ξύπνησα της έστειλα αμέσως μήνυμα στο κινητό αλλά δεν πήρα απάντηση. Ούτε όταν της τηλεφώνησα για πέμπτη φορά μέσα στην ίδια ημέρα. Έξι μηνύματα στο facebook και τέσσερα email δεν άλλαξαν την στάση της. Ήμουν να με κλαίνε οι ρέγγες και οι αντζούγιες μαζί. Αναρωτήθηκα μήπως δεν έκανα κάτι σωστά, μήπως αυτή η βλακεία που είπα ότι μ'αρέσει η Μπιγιονσέ σαν γυναίκα. Σε μια συνάντηση μας, ο Θανάσης άρχισε να γελάει όταν του είπα τι έγινε και λίγο έλειψε να φάει μπουνιά αν δε με σταματούσε ο Αριστοτέλης.

Πέρασε μια εβδομάδα όταν η Τζέλα ,με ύφος σοβαρό ,μου εξήγησε ότι η Φραουλίνα τα ξανάφτιαξε με τον πρώην της.

Τις προάλλες είδα στο facebook φωτογραφίες της από τα ταξίδια που κάνει. Ήταν μερικές από τον πύργο του Άιφελ ,το Παρίσι και τα προάστια του. Την Όξφορντ Στρήτ και μια πανέμορφη ατσάλινη γέφυρα κοντά σε ένα μουσείο που το λένε Τέιτ στο Λονδίνο. Δεν μιλάμε όμως. Τι να πούμε εξάλλου;

Μου έβαλε όμως ένα Like κάποτε και ήταν σαν να μου κάρφωναν ένα ξύλινο,δίμετρο και μυτερό παλούκι στο κέντρο ακριβώς του στήθους μου. Κωλοτεχνολογία. Αν δεν υπήρχε το ηλίθιο facebook δεν θα διατηρούσα όλες αυτές τις "φιλίες". Μπορεί να είσαι στα τελευταία στάδια του καρκίνου και κάποιος να σου κάνει σχόλιο "Τι έγινε ρε ψυχή; που χάθηκες; Καιρό έχουμε να τα πούμε!".

"come now, Jupiter, and strive with all your flames against me! Or are you braver at frightening timid maidens with your thunder" -Capaneus*,Thebaid

2011-06-18T02:43:00.007+03:00

*Ο Καπανέας(Capaneus) είναι ένας πολύ δυνατός ήρωας της μυθολογίας με μεγάλα αρχίδια. Την είπε στον ίδιο τον Δία. Στο ποίημα κόλαση (inferno) ,από την Θεία κωμωδία του Δάντη, όπου πληρώνει για την αυτή του την ύβρη και τιμωρείται εκεί στα καζάνια, δεν μασάει μία. Συνεχίζει τις χριστοπαναγίες για να μη δώσει την ευχαρίστηση στον Θεό που τον τιμώρησε να του πει: "Ας πρόσεχες".

Je veux - Zaz

2011-06-18T01:44:00.005+03:00

Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur

Ce n'est pas votre argent qui fera mon bonheur

Moi je veux crever la main sur le coeur

Allons ensemble, découvrir ma liberté

Oubliez donc tous vos clichés

Bienvenue dans ma réalité

Τι; δεν ξέρετε γαλλικά; Να πάτε να μάθετε. ΤΩΡΑ!

Τον ήπιαμε

2011-06-17T23:15:00.003+03:00

Όταν ξεκίνησα να γράφω συστηματικά αυτό το blog υπήρξε ένας φίλος blogger που με αγκάλιασε με το καλημέρα. Διατηρεί ένα αρκετά δημοφιλές πολιτικό ηλεκτρονικό ημερολόγιο (τόσο που έχει και διαφημίσεις) και προσφέρθηκε να με αναφέρει στην μπροστινή σελίδα του στην κατηγορία " διαβάζω". Και όλο αυτό χωρίς να με ειδοποιήσει καθόλου. Μάλιστα όταν τον ευχαρίστησα μου είπε ότι γράφω καλά γιαυτό έχω τόσου αναγνώστες!!.Εγώ βλέποντας τα στατιστικά της σελίδας μου να εκτοξεύονται ενθουσιάστηκα , ειδικά όταν διαπίστωσα ότι κάθε μέρα ανεβαίνουν σταθερά. Για να πω την αλήθεια έπλεα σε πελάγη ευτυχίας. Είπα από μέσα μου: λες να γίνω ο νέος πιτσιρίκος ή ο oldboy;
Δυστυχώς τα όνειρα μου για να κατακτήσω την μπλογκόσφαιρα διαλύθηκαν μέσα σε μια ημέρα , όταν ο συνάδελφος blogger αποφάσισε να με αφαιρέσει από την μπροστινή σελίδα του.Σκέφτηκα ότι μάλλον θα έγραψα κάτι που τον ενόχλησε, ίσως το ότι χρησιμοποιώ πολλές κακές λέξεις. Μετά από μια σχετική έρευνα ανακάλυψα αυτό το poll κάπου στα δεξιά της οθόνης:

Όπα λέω,τώρα εξηγούνται όλα. Απ' ότι φαίνεται οι περισσότεροι επισκέπτες της σελίδας είναι πιστοί Χριστιανοί ορθόδοξοι και ως γνωστό ο ευσεβής Χριστιανός που διαβάζει ή ξεστομίζει κακές λέξεις θα πάει ντουγρού στα καυτερά καζάνια της κολάσεως.

Επειδή μου είναι δύσκολο να μην χρησιμοποιώ κακές λέξεις ,γιατί έτσι έχω μεγαλώσει , αποφάσισα να χρησιμοποιώ ένα αστεράκι κάθε φορά που έχω σκοπό να γράψω μια (*) και στο τέλος του κειμένου να την αναφέρω. Για παράδειγμα: *

*βυζιά, κώλος , αρχίδια, πούτσος,μουνί ,πίπα….

ώστε όσοι δεν θέλουν να τις διαβάσουν να μην πέφτουν στην θανάσιμη αυτή αμαρτία, αλλά να μπορούν να διαβάζουν το κάθε μου post χωρίς φόβο.

Ελπίζω αυτό να σε κάνει να με διαβάζεις και πάλι. Σ'ευχαριστώ.

Γράφοντας αυτά μου ήρθε στο νου ένας από τους πιο αγαπημένους μου και πιο δημοφιλείς όρθιους κωμικούς (stand-up comedians). O George Carlin:

7 words

Τα μπογαλάκια μου και στον αστρολόγο

2011-06-16T05:30:00.001+03:00

Ντίνο, μου λέει, "Δεν μπορώ άλλο σε αυτήν την σχέση, με πνίγεις. Το καταλαβαίνεις;" Τι να καταλάβω ο κακόμοιρος ,στραγγαλιστής δεν υπήρξα ποτέ εκτός από ένα κοτοπουλάκι που έπνιξα κατά λάθος όταν ήμουν 5 χρονών καθώς έπαιζα μαζί του. Όταν της ζήτησα να μου εξηγήσει, πήρε ένα ύφος λες και θα έπρεπε να γνωρίζω την τάση κάθε νευρώνα του εγκεφάλου της. Στρίγγλιζε πως ποτέ δεν την κατάλαβα και ότι χαράμισε δύο χρόνια από τη ζωή της για έναν αποτυχημένο υπαλληλίσκο χωρίς φιλοδοξίες με καράφλα και σκεμπέ. Πρώτη φορά την είδα τόσο αναστατωμένη, λες και μισούσε μέχρι και το τελευταίο μου λευκό κύτταρο που , για να είμαστε δίκαιοι, δεν έφταιγε σε τίποτα.

Ήξερε ότι δεν ήμουν και ο Σάκης Ρουβάς όταν έκανε σχέση μαζί μου αλλά σαν να με κατηγορούσε που δεν ήμουν. "Έπρεπε να είχα παντρευτεί τον Αντώνη που είχε μερσεντές κάμπριο εσελκέι και εργοστάσιο παντοφλών όταν με ζήτησε, αλλά τον παράτησα για τα μούτρα σου, άχρηστε λογιστή της δεκάρας". "Που, αν δεν ήμουν εγώ , ακόμα θα ήσουν μονάχος να παίζεις με το μικροσκοπικό πουλί σου".

Αυτά και άλλα πολλά χειρότερα ειπώθηκαν. Λες και τόσα χρόνια την καταπίεζα και ξέσπασε ξαφνικά την ημέρα του χωρισμού μας. Εγώ δεν μπόρεσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου όπως θα ήθελα, το μόνο που κατάφερα να πω είναι ότι την αγαπώ πολύ και μόλις είχα πάρει και δαχτυλίδι -2 μισθοί- αρραβώνων για να την ζητήσω σε γάμο. Μπαρούφες. Πήρε μια βαλίτσα, μάζεψε τα ρούχα της και τα σιντί του Κιάμου και έφυγε.

Είναι εδώ και τρεις εβδομάδες παρά δύο ημέρες που γυρνάω σαν την άδικη κατάρα στο τριάρι που νοικιάσαμε μαζί όταν συμπληρώσαμε τέσσερις μήνες μαζί. Μου λείπει πολύ και θέλω να την ξανακερδίσω. Δεν μπόρεσα όμως να σκεφτώ κανένα έξυπνο σχέδιο για να την κάνω να γυρίσει πίσω στα δυνατά μου μπράτσα γιατί πέρα από το ότι έχω παράλογα μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου δεν με χαρακτηρίζεις ,εύκολα, και έξυπνο.

Άνοιξα την μπαχατέλα που έχω για υπολογιστή και πάτησα "Αστρολόγος". Μου έβγαλε εκεί μια σελίδα, έκανα κλικ στον "Κώστα Τόλη" και τσουπ: "Ο Αστρολόγος κ. Κώστας Τόλης είναι εδώ για να απαντήσει σε κάθε σας ερώτηση!!!". Όπα λέω εδώ είμαστε και ξαφνικά βλέπω ένα κουμπί: "ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΟΥ;" με κεφαλαία καθαρά γράμματα.

Η καρδούλα μου άρχισε να χτυπά δυνατά ,πεταλουδίτσες ένιωθα στην κοιλιά μου ενώ ένα κύμα από μυρμηγκάκια διαπέρασε όλο μου το σώμα. Πατάω πάνω στο πελώριο, καλλιτεχνικά σχεδιασμένο κουμπί και μου βγάζει μια τεράστια σελίδα paypal που έπρεπε να βάλω τα στοιχεία μου και τον αριθμό της πιστωτικής μου κάρτας.

Ο δείκτης IQ μου ,μάλλον, δεν αρκούσε για να πάρω χαμπάρι πως θα στείλω 100 ευρώ στον αστρολόγο Κώστα Τόλη και ζήτησα βοήθεια από τους φίλους μου στο Τουίτερ. Κάποιοι ευσυνείδητοι followers με ειδοποίησαν ότι ο αριθμός της πιστωτικής μου κάρτας φαινόταν σε όλο τον κόσμο στο ίντερνετ και ότι καλά θα έκανα να ακυρώσω την κάρτα. "Φτου σου" είπα από μέσα μου "τώρα πως θα μάθω τι θα γίνει;". Πήρα γρήγορα την τράπεζα μου την Eurobank και μου την ακύρωσαν, ευτυχώς, αμέσως. Τώρα όμως να δούμε πόσο καιρό θα περιμένω μέχρι να έρθει η καινούργια.

Απελπισμένος όπως ήμουν , σκέφτηκα να πατήσω πάνω στις αστρολογικές προβλέψεις μπας και βρω κάτι ,έστω μία ελάχιστη ένδειξη για τη λύση του προβλήματος μου:

Ο Ερμής σε Δυσμενή όψη με τον Ουρανό.

Η διέλευση δεν ενδείκνυται για την αγορά ηλεκτρικών ή ηλεκτρονικών συσκευών.

Χέσε ψηλά και αγνάντευε...

Lucky You - The National

2011-06-16T05:25:00.001+03:00

Δύσκολη νύχτα

2011-06-15T17:10:00.001+03:00

Στο κομοδίνο ήταν ένα μικρό μπουκάλι νερό εμφιαλωμένο και δίπλα ένα τεράστιο ψηφιακό ξυπνητήρι με μεγάλους μπλε αριθμούς ρυθμισμένο να χτυπάει στις 7 το πρωί στον ήχο του "ράδιο Θεσσαλονίκη Τώρα 94,3".

Πρέπει να ήταν , μάλλον, τρεις το πρωί όταν ξύπνησα απότομα με μια τεράστια λαχτάρα για νερό. Είχα φάει μόνος μία ολόκληρη πίτσα γίγας με αντζούγιες το προηγούμενο βράδυ παρακολουθώντας τον τελικό του ριάλιτι "Χορός μέχρι τελικής πτώσεως" και όπως είναι φυσικό διψούσα. Το ήπια ,σχεδόν ,μονορούφι σταματώντας χωρίς να θέλω δύο φορές για να μην πνιγώ ενώ στο τέλος με έπιασε ένας ακατάσχετος βήχας, τόσο δυνατός, που πρέπει να ξύπνησα το χρυσόψαρο γιατί άρχισε να γυρνάει στη γυάλα του σαν μανιασμένο.

Προσπάθησα πολύ να κοιμηθώ και πάλι ,αλλά ήταν αδύνατο. Για τρία τέταρτα στριφογύριζα στα σεντόνια , άλλαζα πλευρές , αναποδογύριζα το μαξιλάρι ή έβαζα το κεφάλι μου από κάτω του. Τίποτα από αυτά δεν βοήθησε. Το πήρα απόφαση ότι για τις επόμενες ώρες μέχρι τις επτά, που θα έπρεπε να πάω στο γραφείο, θα τις περνούσα ξύπνιος.

Σηκώθηκα, έβαλα την ρόμπα μου ,έπλυνα τα δόντια μου και πήγα στην κουζίνα να ετοιμάσω έναν καφέ και ένα στοιχειώδες πρωινό. Στον καφέ έβαλα διπλάσια ποσότητα για να μου δώσει την απαραίτητη ενέργεια. Ήπια δύο γεμάτες κούπες και άρχισα να ετοιμάζω το πρωινό. Έβαλα τα τοστ να ψήνονται ,έβρασα δύο αβγά , κέικ, πορτοκαλάδα , κορν φλέικς ,μαρμελάδα βερίκοκο, μαρμελάδα κεράσι και γάλα 1.5%. Δεν θα το αρνηθώ: Παρόλο που το προηγούμενο βράδυ είχα φάει λίγο παραπάνω, πεινούσα.

Αφού έφαγα και ήπια μία ακόμη κούπα με καφέ ,άνοιξα την τηλεόραση να δω αν προβάλλεται κάτι που να αξίζει αλλά δεν είχε τίποτα εκτός από ένα ντοκιμαντέρ για κάτι τεράστια, άγρια μυρμήγκια της Αφρικής που τελείωσε μέσα σε 10 λεπτά. Μετά άρχισαν τα τηλεμάρκετινγκ και την έκλεισα.

Πήρα την εφημερίδα που είχα αγοράσει την Κυριακή και ξεκίνησα να διαβάζω ένα άρθρο για την χρεωκοπία της Ελλάδας και το έργο της κυβέρνησης Παπανδρέου. Λίγο πριν από τη μέση άρχισε η καρδιά μου να χτυπάει σαν ταμπούρλο και φοβήθηκα μήπως είναι τίποτα σοβαρό. Τρόμαξα πολύ, μόλις όμως ήπια ένα ποτήρι νερό και έβρεξα το πρόσωπο μου ηρέμησα.

Ξάπλωσα στον καναπέ κοιτώντας πότε το λευκό ταβάνι και πότε τον πολυέλαιο προσπαθώντας να αδειάσω το μυαλό μου από τα πάντα. Να μη σκέφτομαι ότι σε λίγο χρόνο θα έπρεπε να βρίσκομαι στην ελαττωματική, κόκκινη περιστρεφόμενη καρέκλα του γραφείου μου που στο μόνο που είναι καλή είναι να τρίζει κάθε φορά που προσπαθώ να βολευτώ. Να μην θυμάμαι τις βαρετές καθημερινές μικρο υποχρεώσεις, τον τυραννικό ήχο του υπολογιστή, το -συχνά- περιφρονητικό ύφος του προϊσταμένου ή ,χειρότερα, το ασταμάτητο γρύλισμα των εκτυπωτών ακίδας όταν τυπώνουν τις λίστες με τα προϊόντα.

Αναρωτήθηκα πως να είναι να έχεις μια δουλειά που δεν μισείς. Πως να είναι να κάνεις μια δουλειά που λατρεύεις ,σε γεμίζει και σε κάνει να αισθάνεσαι χρήσιμος και σημαντικός. Όχι αναλώσιμος σαν ένα εργαλείο που το μόνο που κάνει είναι να βιδώνει ,που μόλις σκουριάσει το πετάς και παίρνεις καινούργιο.

Ο θείος μου ο Θοδωρής είχε μια αγελάδα, στο χωριό που μεγάλωσα, δύο καφέ άλογα, κοτόπουλα , κουνέλια και ένα σκύλο που όλο κοιμόταν. Καμιά φορά πήγαινα και τον έβλεπα να αρμέγει την αγελάδα ή να μαζεύει τα αβγά από τις κότες. Άλλες φορές με έπαιρνε μαζί του στο αμάξι με τα άλογα και πηγαίναμε στα χωράφια που καλλιεργούσε πατάτες και καλαμπόκια.Δεν πήγε ποτέ σε Πανεπιστήμιο και τη δουλειά την έμαθε από τον πατέρα του αλλά δεν είναι πιθανό να ήταν δυστυχισμένος γιατί τον θυμάμαι πάντα χαρούμενο και χαμογελαστό. Ποτέ του δεν τον απασχόλησε το ότι δεν ήταν επιτυχημένος , διάσημος ηθοποιός ,επιστήμονας, συγγραφέας ή τραγουδιστής. Δεν είχε ατομικές φιλοδοξίες όπως καριέρα ή μονιμότητα ούτε κάποιο παχυλό μισθό.

Στο ραδιόφωνο του ξυπνητηριού μόλις είχε ξεκινήσει να ακούγεται η βαρετή φωνή του ραδιοφωνικού παραγωγού που τη διέκοπτε περιοδικά ένα αταίριαστο τραγούδι.

Πριν φύγω για τη δουλειά ορκίστηκα στον εαυτό μου να μην ξαναφάω τόσο πολύ πριν κοιμηθώ το βράδυ.

2011-06-15T17:07:00.000+03:00

Ανάσκελα στο πάτωμα

2011-06-14T12:18:00.001+03:00

"Ξέρω πως θα σου φανεί δύσκολο, αλλά προσπάθησε να με καταλάβεις. Δεν άντεχα άλλο αυτήν την μυρωδιά πτώματος που βγαίνει από το δωμάτιο σου. Έχεις να βγεις δέκα μέρες, ούτε για νερό δεν έρχεσαι στην κουζίνα και δεν σε έχω ακούσει να πηγαίνεις στην τουαλέτα ούτε μια φορά τελευταία. Σ'αγαπώ πολύ και θα συνεχίσω να σ'αγαπώ αλλά η βρώμα είναι ανυπόφορη. Γιαυτό σήμερα μάζεψα όλα τα πράγματά μου - δεν είχα και πολλά εξάλλου- και μετακομίζω στην Μίνα. Μην την κατηγορήσεις σε παρακαλώ ,δεν φταίει σε τίποτα. Τα χρήματα στο φάκελο είναι για τα κοινόχρηστα και το μερίδιο μου για το ενοίκιο. Σ'ευχαριστώ για όλα.
Η συγκάτοικος σου."

Αυτό το μήνυμα υπήρχε κάτω από την κλειστή πόρτα του δωματίου μου. Δεν μπορούσα να ανοίξω το φάκελο και να το διαβάσω γιατί ήμουν πεθαμένος. Εδώ και 10 μέρες. Από καρδιά υποπτεύομαι. 32 χρονών. Έτρωγα κάθε μέρα Μακ-ντόλαντς,πίτσες, σουβλάκια ή δρακουλίνια με κοκα-κόλες και γυμναστική είχα να κάνω από το γυμνάσιο.Νέος θα μου πείτε,αλλά τι να κάνεις που έτσι τα φέρνει η ζωή, πλήρωσα και εγώ τα λάθη μου. Τουλάχιστον έζησα μια ζωή σε αντίθεση με τόσους άτυχους που δεν είχαν μια ευκαιρία να γεννηθούν.
Τον τελευταίο καιρό δεν είχα κανένα φίλο να με επισκεφτεί και δεν έβγαινα από το σπίτι παρά μόνο για φαγητό. Χρήματα κέρδιζα από μια ιντερνετική επιχείρηση που είχα στήσει οπότε δεν χρειαζόταν να ψάξω για δουλειά σε κάποιο γραφείο. Γονείς δεν γνώρισα και η θεία Νίτσα που με μεγάλωσε πέθανε πέρσι από καρκίνο η κακομοίρα.
Σκέφτομαι πόσο ακόμα καιρός πρέπει να περάσει για να με βρεί κάποιος να με βάλει σε μια κασέλα. Όχι ότι με ενοχλεί εδώ που βρίσκομαι αλλά με κάνει να απορώ. Πέρα από τη βρώμα, το θέαμα είναι ενοχλητικό άσε που τα σκουλήκια κάνουν πάρτι τρικούβερτο. Εντάξει, δεν υπήρξα αρκετά εμφανίσιμος, αλλά αυτή η μπλεδίλα στο πρόσωπο μου και τα άσπρα σκουληκάκια που μπαινοβγαίνουν στα μάτια μου με αδικούν. Είχα και εγώ τις κατακτήσεις μου.
Η τελευταία μου σχέση ήταν πριν δώδεκα χρόνια -το θυμάμαι σαν χθες- και κράτησε ακριβώς δύο εβδομάδες. Ααααχ τι ωραίες μέρες τότε.Σαν να ζούσα μια άλλη ζωή, πιο αληθινή ,πιο γεμάτη και γλυκιά σαν από γεύση κατακόκκινης φράουλας με σαντιγί. Πηγαίναμε χέρι-χέρι βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης και φιλιόμασταν τρυφερά κάθε πέντε λεπτά ενώ εγώ πασπάτευα τα χαριτωμένα,πλούσια βυζιά της και πότε πότε τον ζουμερό πισινό της.
Δεν κατάλαβα γιατί με παράτησε τόσο σύντομα και ποτέ δεν πίστεψα τον -τότε- συνάδελφο μου τον Γιώργο όταν μου είπε ότι την επόμενη μέρα του χωρισμού μας φιλιόταν σε ένα κλαμπ με τον Ζήση που έγινε αργότερα μοντέλο στην Αθήνα για το Ελληνικό Vogue.
Μου στοίχισε πολύ αυτός ο χωρισμός. Με έπιασε κατάθλιψη και αναγκάστηκα να πάω σε ψυχολόγο. Κομπογιαννίτης. Μου έδωσε να πάρω κάτι άχρηστα φάρμακα(Τζουρεγκλέ 2000ΜΤ) και για δύο μήνες κυκλοφορούσα σαν ζόμπι στην Εγνατία και στην Τσιμισκή. Έκανα γνωριμίες όμως. Γνώρισα τον τρελό που γυρνούσε ασταμάτητα το κέντρο της Θεσσαλονίκης πάνω κάτω και χτυπούσε παλαμάκια χωρίς λόγο. Τον τρελό της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης του ΑΠΘ που καθόταν στην είσοδο της και έβριζε τον Θεό. Ήταν και ένας τρελός πάρα πολύ έξυπνος που μου εξιστορούσε κάτι θεωρίες για το σύμπαν και το υπερπέραν τόσο άρτια ανεπτυγμένες που μια φορά του είπα "Τι κάνεις εσύ εδώ; Μήπως θα έπρεπε να διδάσκεις στο ΜΙΤ;". Τον έχανα όμως που και που, κοιτούσε τον ουρανό καθώς έκαιγε το τσιγάρο του και σώπαινε σαν να σκεφτόταν τη λύση του τελευταίου θεωρήματος του Φερμάτ ή της εικασίας του Γκόλντμπαχ.
Τον τελευταίο καιρό πριν τα τινάξω, με είχε πιάσει μια μανία να διαβάσω όλα τα κλασσικά μυθιστορήματα του κόσμου. Όχι ότι είμαι κανένας φλώρος αλλά να , πρέπει να είχα διαισθανθεί ότι το τέλος πλησιάζει και προσπαθούσα ,μάλλον, να ρουφήξω ό,τι γνώση μπορούσα από την παγκόσμια κληρονομιά. Εκεί κάπου λοιπόν , διάβασα ότι την ζωή πρέπει να την ζήσεις από την αρχή προς το τέλος αλλά βγάζει νόημα μόνο ανάποδα. Τώρα που τελείωσε και την βλέπω ανάποδα δεν βλέπω και κάποιο σπουδαίο νόημα. Ή μάλλον για να είμαι ακριβής δεν βλέπω κανένα νόημα. Το μόνο που ξέρω ότι το ίχνος μου σε αυτόν τον κόσμο είναι τόσο απογοητευτικά μηδαμινό. Πέθανα και ταυτόχρονα κανείς δεν νοιάζεται αν ζω ή αν έζησα ποτέ. Οι περισσότεροι έχουν κάποιους να τους θυμούνται για 50-60 χρόνια τουλάχιστον. Εγώ το συντόμευσα με τη ζωή που ακολούθησα.Μηδέν.
Μου περνάει απ'το μυαλό , όμως , ότι δεν έχει σημασία τελικά γιατί ακόμα και ο Ηλίας Ψινάκης να έχεις γεννηθεί, κάποια στιγμή ,ύστερα από πολλά-πολλά χρόνια, πάλι δεν θα σε θυμάται κανείς. Και εσύ σούπερ σταρ, που σε αναγνωρίζουν στο δρόμο ή σου ζητάνε να υπογράψεις το τελευταίο σου βιβλίο, όσο καταπληκτικός και να είσαι το μόνο που θα μείνει στο τέλος από σένα θα είναι μια ταφόπλακα με το όνομα σου άντε και μερικές γραμμές από κάποια εξυπνάδα που είπες κάποτε. Ίσως, αν είσαι τυχερός, να περάσει κάποτε από το νεκροταφείο που βρίσκονται τα κόκαλα σου κάποιος πιτσιρίκος που μόλις έθαψε τον παππού του ,να δει κατά λάθος το όνομα σου σκαλισμένο στην πέτρα και να σκεφτεί: "Για δες, αυτός κάποτε ήτανε ζωντανός!".

devoted bee

2011-06-14T12:14:00.001+03:00

Εκεί που περιπλανιόμουν στις ιντερνετικές λεωφόρους, ξαφνικά με πιάνει κόκκινο. Γυρνάω το κεφάλι μου και πέφτει το μάτι μου σε μία διαφήμιση για ένα απορρυπαντικό πιάτων.

http://devotedbee.tumblr.com/

Σουβλάκια από τον Άγιο Πρόδρομο

2011-06-13T05:17:00.002+03:00

Σήμερα Κυριακή, ξύπνησαμε με τον Μίκη -το αγόρι μου- κατά τις 10:30 το πρωί έπειτα από μια βραδιά αχαλίνωτου σεξ. Είχε κέφια χτες και απόλαυσα το σεξ μαζί του περισσότερο από ότι με έχει συνηθίσει, λες και κατάπιε ο άτιμος τέσσερα χαπάκια βιάγκρα μαζί. Μιλάμε ,σχεδόν, είδα το Χριστό να υπηρετεί στο στρατό. Τόσο έντονη ήταν ευχαρίστηση που ένιωσα στο κορμί μου. Το κακό είναι ότι πάλι θα φωνάζει για φασαρία ο κυρ Θανάσης στον τρίτο -είμαι φωνακλού τι να κάνω;- αλλά χαλάλι του, οι στιγμές που έζησα ήταν κάτι ,περίπου, ανεπανάληπτο.

Τώρα που καλοκαίριασε, τα Σαββατοκύριακα πηγαίνουμε κυρίως προς Χαλκιδική, όπως και η πλειοψηφία των συμπρωτευουσιάνων ,σε παραλίες σαν την Καλλικράτεια ή την Καλλιθέα - εξαρτάται από τα κέφια - αλλά σήμερα έβρεχε και μας χάλασε το πρόγραμμα. Χαμένη ευκαιρία για ηλιοθεραπεία και ύπτιο (πλατσούρισμα εννοώ γιατί δεν ξέρω κολύμπι!) αλλά το πανέξυπνο μυαλό μου είχε μια εναλλακτική λύση. Να πάμε στον Άγιο πρόδρομο της Χαλκιδικής που έχει καλό φαγητό, πανέμορφο σκηνικό, ωραία σπίτια και να χαρούμε την βουνίσια ομορφιά της Ελληνικής επικράτειας. Να ξεφύγουμε από το ξαπλώστρα-φραπέ την ενοχλητική άμμο που κολλάει στα υγρά πόδια, και τους ψωνισμένους με τα βιβλία ή χειρότερα με τα ηλεκτρονικά η-μπούξ(ή πως αλλιώς τα λένε δεν ξέρω) που νομίζουν ότι είναι οι Νίτσιδες ή οι Καστοριάδιδες οι ίδιοι.

Έτσι και κάναμε λοιπόν αφού ο Μίκης συμφώνησε αμέσως με την ιδέα μου. Ξεκινήσαμε κατά τις 12 με το Ρενό ,ανάψαμε το έιρ κονδίσιο, η Θεοδωρίδου στο τέρμα, οι γυμνές πατούσες μου στο ταμπλό του αυτοκινήτου και σε μερικές ώρες ήμασταν στον προορισμό μας. Παρκάραμε κάτω από ένα τεράστιο,επιβλητικό πλάτανο και περπατήσαμε στο χωριό.

Τα δέντρα, τα χωριάτικα σπιτάκια , το πράσινο με γέμισαν αμέσως με μία ουράνια ευφορία κάτι σαν μικρές πεταλουδίτσες να φτερούγιζαν στη γυμνασμένη μου κοιλίτσα , σαν μυρμηγκάκια μικρούτσικα να γαργαλούσαν το κεφάλι μου και τον λεπτό μου σέξυ λαιμό καθώς το ελαφρό αεράκι ,η υγρασία και η μυρωδιά του χώματος έδιναν την εντύπωση ότι βρισκόμουν κάπου μαγικά, κάπου μακρυά από την σκοτεινή Ελλάδα της χρεωκοπίας και του διεθνούς νομισματικού ταμείου.

Την ονειρική αυτή πραγματικότητα διέκοψε απότομα η φωνή του αγοριού μου: "Μ'εκοψε λόρδα , πάμε να χτυπήσουμε κάνα σουβλάκι περιποιημένο;". Ξαφνικά θυμήθηκα ότι μ'εκοψε και εμένα λόρδα, ξύπνησα από το όνειρο και περπάτησα μαζί με τον Μίκη προς ένα καλό , παραδοσιακό ταβερνάκι που έπαιζε και ωραία ρεμπέτικη μουσική (Τσιτσάνης) . Παραγγείλαμε 25 σουβλάκια , πατάτες τηγανητές , σαλάτα με τυρί,τζατζίκι, μπύρα και για μένα μία κόκα κόλα λάιτ μαζί με σαλάτα χωρίς λάδι. Έτσι, αφού πέρασε ευχάριστα η ώρα με τη μουσικούλα και τις λαχταριστές λιχουδιές μας έφυγε λίγο η πείνα.

Αργότερα, αφού περιπλανηθήκαμε για λίγο στο χωριό, σταματήσαμε σε ένα ξέφωτο. Ο Μίκης άρχισε να με μπαλαμουτιάζει αλλά εγώ είχα βαρύνει από το φαγητό και δεν ήθελα. Με πίεσε πολύ όμως και υπέκυψα. Περπατήσαμε σε μια ασφαλή απόσταση και κάναμε έρωτα δύο φορές. Δεν ήταν και ό,τι καλύτερο μου συνέβη. Πάνω στα χώματα που ξαπλώσαμε λερώθηκε η φούστα μου , η μπλούζα μου έγινε πράσινη από το γκαζόν και τα ξανθά μου μαλλιά έγιναν απαρουσίαστα . Ένα χ-ά-λ-ι.

Στο γυρισμό δεν του μιλούσα καθόλου γιατί ,όπως είναι φυσικό, είχα νευριάσει. Σε γενικές γραμμές όμως πέρασα φανταστικά. Ήταν μία διαφορετική εμπειρία. Το να βλέπεις την εξοχή το καλοκαίρι μέσα από ένα τόσο όμορφο ορεινό χωριό είναι ανεκτίμητο τελικά.

The Swan - Arts Music Recording, Rotterdam

2011-06-13T03:47:00.001+03:00

Χωρίς τεστοστερόνη

2011-06-11T11:41:00.000+03:00

"Μισό να κλείσω την πόρτα" μου είπε πριν εξαφανιστεί για πάντα από τη ζωή μου όταν ένα τεράστιο κουνούπι προσγειώθηκε στο μπράτσο μου ρουφώντας εκστασιασμένο το αίμα μου. Του έδωσα μια δυνατή σφαλιάρα και το άφησα σέκο. Το χέρι μου πονούσε ,αλλά άξιζε τον κόπο αφού το κουνούπι είχε ήδη κινήσει για τον παράδεισο.

Ζούσαμε μαζί 13 χρόνια παρά κάτι εβδομάδες, με τον Τίτο -ένα μικρό τσιουάουα- και 2 καναρίνια που ζούσαν παρέα σε ένα ευρύχωρο κλουβί. Ήταν καλά χρόνια, χωρίς να λείπουν φυσικά οι διαφωνίες, τα μαλώματα, τα μαυρισμένα μάτια και οι απιστίες από μέρους του. Τον αγάπησα με όλη την δύναμη της ψυχής μου παρά τα μυριάδες ελαττώματά του και τη μανία του να με σπάει στο ξύλο κάθε φορά που ήταν πιωμένος. Δεν θα ξεχάσω τη φορά που μου είπε "Μωρό μου πλύνε τα πιάτα μη σου σπάσω το κεφάλι. Τώρα! Αμέσως!" με είχε τρόμαξει πολύ γιατί όταν νευρίαζε γινόταν βίαιος.

Τώρα που έφυγε προσεύχομαι στο Θεό να γυρίσει πίσω στην αγκαλιά μου. Δεν αντέχω μόνη στο κρεβάτι και το σπίτι με πνίγει χωρίς την παρουσία του. Δεν ξέρω τι να κάνω. Σκέφτομαι ώρες-ώρες να πάρω μία χούφτα φάρμακα και να πάω να συναντήσω τον παππού μου τον Χρήστο.

Γιατί μου το έκανε αυτό; Γιατί πρόδωσε τόσα χρόνια σχέσης για μια τσούλα 18 χρονών με μεγάλα βυζιά; Δεν μπορώ να τον καταλάβω. Τι του έλειπε; Το φαγητό του το είχα πάντα έτοιμο όπως του άρεσε, μαζί με γλυκό πότε τούρτα πότε τσιζκέικ. Αλλά έτσι είναι οι άντρες: αχάριστα πλάσματα!

Η φίλη μου η Τατιάνα η κομμώτρια ,που πηγαίνει σε συμβουλευτικό ψυχολόγο και ξέρει κάτι παραπάνω ,μου είπε ότι μάλλον δεν πρόκειται να γυρίσει και μου μαύρισε την ψυχή. Λέει, σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι οι άντρες θαμπώνονται από τα κάλλη μιας μικρούλας και δεν επιστρέφουν στην παλιά,καλή και γνώριμη σταθερή σχέση. Μου είπε ,επίσης, να πάω μαζί της στα κλαμπ που πηγαίνει μπας και γνωρίσω κάποιον, αλλά εγώ δεν θέλω γιατί ακόμα πονάω μέσα μου. Ίσως όμως πάω αυτό το Σάββατο ,δεν ξέρω, ίσως. Η μοναξιά είναι δύσκολη, μετά από τόσα χρόνια πρέπει να μάθω να ζω χωρίς τεστοστερόνη μέσα στη ζωή μου και δεν θέλω.

Ο αγαπημένος μου άντρας, το καμάρι μου , η αγάπη μου η μοναδική , η ελπίδα μου δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω ποτέ. Ποτέ των ποτών, και αυτό είναι μαχαιριά στην καρδιά μου που πονάει φοβερά και στάζει κόκκινο ,πηχτό αίμα.

Ólafur Arnalds - Erla's Waltz

2011-06-11T11:39:00.002+03:00

Με λένε Αρτέμη

2011-06-10T07:04:00.001+03:00

Τακουλάμπα. Του Ιωάννη και της Μαρίας το γένος Τσουτσουνά. Είμαι 36 χρονών, δημόσιος υπάλληλος στην Α' Εφορία Αττικής και αγαπώ τη δουλειά μου πολύ. Από τις 7 το πρωί μέχρι τις 3 το μεσημέρι εξυπηρετώ τους πολίτες δίνοντας τον καλύτερο μου εαυτό. Βέβαια τα λεφτά δεν είναι αρκετά ,αλλά επαρκούν για τις βασικές ανάγκες και την εβδομαδιαία επίσκεψη στην Τζούλια από το Παγκράτι (70 ευρώ το αυταρχικό).

Ζω μόνος με μοναδική παρέα το Φίφη τον γάτο μου. Είναι μαύρος και του αρέσει πολύ το φαγητό με αποτέλεσμα να έχει γίνει χοντρός και να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του. Έχω πει στον εαυτό μου να του κάνω δίαιτα αλλά όλο το αναβάλλω λόγω ελλείψεως χρόνου. Πάντως τον καταλαβαίνω που είναι χοντρός γιατί και εγώ τα έχω τα κιλάκια μου και ίσως να μου αρέσει τελικά που και οι δύο μας είμαστε χοντρούληδες. Κάθε φορά που αγοράζω σουβλάκια τα μισά τα τρώει αυτός και στην πίτσα χατ δεν λέει ποτέ όχι.

Εδώ και πέντε περίπου μήνες έχω αρχίσει μαθήματα φωτογραφίας με έναν πολύ καλό δάσκαλο. Τον Παντελή. Έχει πολύ ταλέντο και είναι ένας κούκλος. Όμως δεν ξέρω αν γουστάρει άντρες και φοβάμαι λίγο να του την πέσω στα ανοιχτά αν και έχω κάνει κάποιες προσπάθειες. Τέλος πάντων. Ο Παντελής με έχει μυήσει στα μυστικά της φωτογραφίας. Έχω βελτιωθεί πάρα πολύ από τότε που ξεκίνησα και ένα ηλιοβασίλεμα που έβγαλα είναι καταπληκτικό. Όχι πως να το παινευτώ ,αλλά το πορτοκαλί έχει μια μαγεία που σε αφήνει με το στόμα ανοικτό. Πολλοί συμμαθητές στο στούντιο , μου έχουν πει ότι είμαι φυσικό ταλέντο αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να προδώσω το ιερό καθήκον στην πατρίδα και να κυνηγήσω μια καριέρα ματαιοδοξίας στον χώρο της τέχνης ή της μόδας.

Η καλύτερη μου φίλη είναι η Τζένυ Μερκουριάδου από την Άνω Κακουμπίτσα της Λαμίας που μετακόμισε πριν από πεντέμισι χρόνια στην Αθήνα. Παλεύει να πάρει το διδακτορικό της στη Χημεία αν και δεν το χει. Της λέω "Μωρή, τι το θελες το διδακτορικό αφού είσαι άσχετη!". Δουλεύει τα πρωινά στα στάρμπακς της πανεπιστημίου για να βγάλει τα προς το ζην. Τις Κυριακές μου κουβαλιέται με τον σκύλο της τον πίπη για καφεδάκι και κουτσομπολιό. Την αγαπώ αν και ορισμένες φορές μου την δίνει στα νεύρα όπως για παράδειγμα τότε που επέμενε ότι η μπάρα στον άντρα δεν παίζει σπουδαίο ρόλο. Αυτές τις φορές μου 'ρχεται να την αρπάξω από το μαλλί και να μην της αφήσω τρίχα πάνω στο κεφάλι.

Το όνειρο της ζωής μου είναι να πάρω προαγωγή στην εφορία και να γίνω διευθυντής.Όχι όμως από ματαιοδοξία. Θέλω να κλείσω στην φυλακή όσους περισσότερους φοροφυγάδες μπορώ και να καθαρίσω την κοινωνία από την βρωμιά. Δεν ξέρω αν είναι εφικτός ο στόχος μου γιατί είμαι πολύ τίμιος και πιστεύω ότι θα με εμποδίσουν να ανελιχθώ. Υπάρχει πολύ διαφθορά στο δημόσιο τομέα. Έμαθα από έναν συνάδελφο ότι ένας διευθυντής στην ΖΚ' εφορία πήρε ένα πολύ μεγάλο ποσό για να απαλλάξει μια πολύ γνωστή εταιρία (δεν μου είπε ποια). Τι να κάνω όμως; Ο άνθρωπος δεν παύει να έχει όνειρα και να ελπίζει.

Θέλω τέλος να βρω ένα καλό παιδί να κάνουμε οικογένεια (πιστεύω πως μέχρι τότε θα έχει νομιμοποιηθεί ο γάμος μεταξύ ζευγαριών του ίδιου φύλου) με δύο τουλάχιστον παιδάκια που θα υιοθετήσουμε ή μέσω παρένθετης μητέρας χρησιμοποιώντας γενετικό υλικό ενός ή και των δυο μας. Με προβληματίζει όμως το γεγονός ότι η μάνα μου δεν ξέρει ότι είμαι πισωγλέντης και φοβάμαι να της το πω για να μην πάθει εγκεφαλικό. Όταν θα έρθει εκείνη η ώρα να νοικοκυρευτώ τότε θα αναγκαστώ να βρω το θάρρος. Μέχρι τότε, υπομονή.

Το νόημα της ζωής

2011-06-05T12:50:00.002+03:00

"ΤΟ ΒΡΗΚΑ! ΤΟ ΒΡΗΚΑ!"

-Τι βρήκες ρε Αγησίλαε;

-Το νόημα!

-Ποιο νόημα;

-Της ταινίας.

Βλέπαμε το "Μάτριξ 5 - Η επιστροφή" στο σινεμά και τον είχε πιάσει μια μανία να βρει για πιο λόγο ο Τζάκιν Μιρλ έκανε σεξ με την Μπακίνα Λαλούρα ενώ ήταν ερωτευμένος με την Τζίκα και ποιο ήταν το κρυφό νόημα της επιστροφής του πρωταγωνιστή Νίο μέσα στην εικονική πραγματικότητα του Μάτριξ.

Στο πρώτο ερώτημα δώσαμε ομόφωνα μια απάντηση αλλά στο δεύτερο μόνο ο Αγησίλαος μπόρεσε να πει κάτι, ότι δηλαδή ο Νίο είχε βαρεθεί τη ζωή του και αποφάσισε να την τερματίσει αφού κάνει τεράστιες ποσότητες κόκας και ηρωίνης, που τελικά ήταν και το πιο λογικό.

Ο Αγησίλαος είναι συμφοιτητής μου στο Πανεπιστήμιο , τον γνωρίζω από το πρώτο έτος και κάνουμε αρκετή παρέα μαζί και με τα άλλα παιδιά από τη σχολή. Είναι πολύ γυμνασμένος και διαβασμένος αλλά έχει ένα ελάττωμα. Διαβάζει Φιλοσοφία. Εντάξει θα μου πείτε τι κακό έχει αυτό; Θα σας πω. Εκτός από ότι προσπαθεί να βρει νόημα πίσω από το παραμικρό , τον έχει πιάσει μανία τον τελευταίο χρόνο να βρει το νόημα της ζωής. Του έχω πει , ρε συ κοίτα να χαρείς τις ομορφιές της ζωής και παράτα αυτές τις σκοτεινές ασχολίες. Αυτός τίποτα, το χαβά του. Έχω αρχίσει να ανησυχώ.

Είναι πολύ ωραίο παιδί και οι γυναίκες του την πέφτουν συνέχεια. Τον τελευταίο χρόνο όμως από τότε που άρχισε να ψάχνει το νόημα της ζωής έχει σταματήσει να βρίσκει ενδιαφέρον στο φλερτάρισμα. Ένα Σάββατο που ήμασταν στο κλάμπ "Γκαρουζα 2" τον κοιτούσε επίμονα μια θεά αλλά αυτός τίποτα. Όταν του είπα: "Ρε συ , αυτή σε γουστάρει! Δεν θα κάνεις καμιά κίνηση;¨ μου απάντησε "Ποιο το νόημα;". Με κούφανε!

Μία Τετάρτη με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ενθουσιασμένος ότι βρήκε το νόημα της ζωής. Αφού τον έδωσα τα συγχαρητήρια μου για αυτήν την ανακάλυψή του ζήτησα , όπως είναι φυσικό ,να μου το πει και εμένα. Στην αρχή δίστασε να το μοιραστεί μαζί μου αλλά αφού τον πίεσα μου το εκμυστηρεύτηκε με τον όρο να κρατήσω το στόμα μου κλειστό. Ναι, καλά.

Η θεωρία είναι ,πως να το πω, λίγο περίεργη και ίσως ξαφνιάσει μερικούς. Θα σας τη μεταφέρω όπως μου την είπε παραλείποντας φυσικά τις ασήμαντες λεπτομέρειες.

Λέει πως το νόημα της ζωής, όπως το αντιλαμβάνεται ο ίδιος, είναι δύσκολο να το περιγράψει ακόμα αλλά πρόκειται να το κάνει σύντομα. Βέβαια πήρε κάποιες αποφάσεις ως συνέπεια της ανακάλυψης του:

-Αύξηση του χρόνου ύπνου από 8 σε 15 ώρες

-Διακοπή σεξουαλικών σχέσεων

-Περισσότερα ψάρια στην διατροφή

-Διαλογισμός/Προσευχή 3 ώρες την ημέρα(εκτός Σαββάτου και Τρίτης)

-Διακοπή ανάγνωσης Καμύ

-Γιόγκα

-Αυτομαστίγωμα

Μέσω της ιδιαίτερης μορφής ασκητισμού που έχει επιλέξει πιστεύει ότι θα φτάσει στο επίπεδο της απόλυτης ευτυχίας και ολοκλήρωσης. Εγώ ελπίζω ότι περνάει μια φάση και θα γυρίσει τελικά στην κανονική ζωή του φοιτητή μιας Ελληνικής επαρχιακής πόλης, σύντομα εκτός αν μας βγει στ' αλήθεια Γκάντι.

Έχω να τον δω 2 εβδομάδες από τότε που ανέβηκε στον Όλυμπο για διαλογισμό. Στα τηλέφωνα απαντά μόνο στη μάνα του που έχει τρελαθεί από την αγωνία. Εμένα μόνο μια φορά μου έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό:

"Είναι τέλεια εδώ! Έχω βρει το νόημα"

Ίσως και να το βρήκε τελικά.

Life on Mars - Seu Jorge

2011-06-04T20:56:00.001+03:00

προσδοκίες

2011-06-04T00:44:00.001+03:00

-Τι γράφεις εκεί;

-Τίποτα, απλώς μουτζουρώνω κάτι χαρτιά.

-Μα βλέπω ότι γράφεις κάτι , μάλιστα διακρίνω και την λέξη μαλάκας

-Μην ανησυχείς δεν αφορά εσένα, εξάλλου είναι προσωπικό, σταμάτησε να με ρωτάς σε παρακαλώ.

Το blog μου , που αποτελεί μέρος του προσωπικού μου ημερολογίου, το γράφω πρώτα σε χαρτί με στυλό bic, και αν και έχω το ονοματεπώνυμό μου δηλωμένο από ματαιοδοξία, προσπαθώ όσο γίνεται να το κρατώ μακριά από αδιάκριτα βλέμματα.

Τυχαίνει φορές κάποιος να με ρωτήσει τι γράφω και συνήθως απαντώ αόριστα ή όπως παραπάνω.

Φυσικά και θέλω να γίνω διάσημος και πλούσιος από το γράψιμο (ποιος άλλωστε θα το αρνιόταν) αλλά όταν με ρωτάν τι γράφω ξενερώνω τρελά. Φίλε μπορεί με το βλέμμα της απαξίωσης και τα περιφρονητικά σου σχόλια να υπονοείς ότι αυτό που κάνω είναι χαμένος χρόνος, όμως δεν γνωρίζεις με ποιον έχεις να κάνεις. Δηλαδή, που το ξέρεις αν εγώ αύριο - μεθαύριο δεν γίνω γνωστός από μέσα από το blog μου και μιλάει όλη η Ελλάδα -ίσως και όχι μόνο- για μένα; Μπορεί να είμαι ο επόμενος πιτσιρίκος , ο Καζαντζάκης ,ο Καραγάτσης ή έστω κάποιος που απλά θα γίνει τρελά γνωστός μέσα από την τηλεόραση και τις εφημερίδες και όλοι μόλις με διαβάζουν θα λένε:

- "Τι είπε το άτομο;"

- "Μεγάλε, μόλις διάβασα δυο παραγράφους από το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ του blog και παραλίγο να με πιάσουν τα κλάματα"

- "Αν με πρότεινε να τον παντρευτώ σήμερα θα τον έλεγα αμέσως ναι"

- "Δυο λέξεις του μονάχα είναι ικανές να με φέρουν σε πολλαπλό οργασμό"

Το κακό είναι ότι πάνε δέκα μήνες που πήρα την λάθος απόφαση να δείξω κάποια δείγματα της δουλειάς μου σε άτομα του κοινωνικού μου κύκλου και σε μία πρώην μου.

Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Κανείς δεν κατανόησε το μεγαλείο της ποίησης μου ή έστω το ανώτερο συγγραφικό μου τάλαντο και οι πιο πολλοί βάλθηκαν να μου κάνουν καζούρα ή να με συμβουλεύουν να αφοσιωθώ στο μαγαζί και να σταματήσω να ξοδεύω το χρόνο μου άσκοπα.

Το χειρότερο σχόλιο που άκουσα ήταν από έναν γνωστό που διάβασε την ιστορία "Ο λυσσασμένος σκύλος και η κολασμένη καλόγρια" (18 σελίδες) και είπε:

"Μα καλά, σκατά έχεις στο κεφάλι σου;"

Αυτό με πείραξε πάρα πολύ, και τώρα με έχει κάνει αρκετά επιφυλακτικό στο να δείχνω την δουλειά μου στους φίλους και γνωστούς. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι είναι ακαλλιέργητοι και δεν ξέρουν να εκτιμήσουν την αληθινή τέχνη αν τύχει και την συναντήσουν.

Αναμφίβολα στο διαδίκτυο θα βρεθούν τα ανώτερα μυαλά που θα εκτιμήσουν την μαστοριά του γραπτού μου λόγου έτσι ώστε να γίνω κάποια κουλτουρέ διασημότητα με λεφτά. Είναι θέμα χρόνου. Είμαι , το πολύ , x-μήνες μακριά από το εξώφυλλο στην ελευθεροτυπία και την συνέντευξη στην Τατιάνα ή στον Πρετεντέρη. Το νιώθω.